Πάρτε με στο καμαρίνι σας. Δεν θα το μάθει κανείς και όταν μετά βγείτε στην σκηνή για να μεγαλουργήσετε, εγώ θα λέω από μέσα μου εγώ τον έκανα να χύσει, εγώ τον είχα στο στόμα μου πριν λίγο, εγώ έχυσα πάνω στον πούτσο του και θα τα λέω όλα αυτά ξανά και ξανά σαν ευαγγέλιο για ενδυνάμωση και ευλογία. Και μετά ξανά το σχέδιο με το πως θα αποσπάσω όλα σας τα κομματάκια να δουλεύει στο μυαλό μου. Θα σας βγάλω για ποτό μετά την παράσταση, να συζητήσουμε για τις γωνίες σας, τις αγωνίες σας, τους τονισμούς σας, τις απογνώσεις σας, τα εξώ και τα μέσα σας – εδώ θα είμαι εγώ - να σας λέω αχ ναι, μόνο ναι. Αυτή θα φταίει όταν μου μιλάτε για την πρώην σας, αυτός θα φταίει όταν μου βρίζετε τον σκηνοθέτη που σας είπε ατάλαντο. Θα σας εκθειάζω ασταμάτητα, τολμηρά ερυθριασμένη και εννοείται πρόωρα υγραμένη. Την έχασα την ντροπή μου, μου την πήρατε όλη εσείς. Αν ξέρατε, αχ. Αν μπορούσατε να σας δείτε, αχ. Με ζηλεύει όλο το μπαρ, όλο το εστιατόριο που γεμίζει το ποτήρι του με γαλλικό κρασί στο όνομα σας. Όλη η πόλη με ζηλεύει απόψε, όλη η χώρα. Αλλά και εγώ δεν είμαι ακόμα χορτασμένη. Ζηλεύω τον αέρα που μπαίνει μέσα σας ανενόχλητος και το αίμα σας που κυλάει από πάντα στις φλέβες σας, την γλώσσα σας που ξέρει απ’ έξω κ ανακατωτά την γεύση σας, τα μάτια σας που σας έχουν δει τόσες και τόσες φορές, το δέρμα σας που έχει αγγίξει κάθε εκατοστό σας. Αυτό το κουνούπι ζηλεύω θανάσιμα που πίνει τώρα το αίμα σας και σας πονάει - σας τα λέγα να κάτσουμε μέσα αλλά και πως να σας εναντιωθώ;- το γκαρσόνι που σας μίλησε ζηλεύω και τις λέξεις σας που δεν βγήκανε για εμένα. Το πριν σας ζηλεύω, το κάθε πριν σας πριν από αυτό εδώ το τώρα σας που μοιράζεστε μαζί μου.

Αλλά δεν έχω και παράπονο, σας έχω άλλωστε απόψε δίπλα μου και εγώ κοντά σας στην γωνίτσα μου, η μικρή σας θαυμάστρια που σας θαυμάζει. Εντάξει, καλά. Εσύ. Εσύ, εσύ, εσύ, αχ εσύ, αν μόνο ήξερες πόσο ήθελα να σε κάνω κομματάκια. Να δω το αίμα σου να καθαρίζει τα φρεάτια του δρόμου, να δω τα μέλη σου στα σκουπίδια και το αυτάρεσκο χαμόγελο σου σβησμένο μια και καλή. Ετσι είστε εσείς οι αστέρες, γεμίζετε την πόλη με την φάτσα σας και μετά δεν μπορούμε να σας σβήσουμε το χαμόγελο, μας προλαβαίνει σε κάθε τοίχο και σε κάθε γωνία. Πνα κρυφτούμε σε ένα στενό να καταρρεύσουμε σαν άνθρωποι και τσουπ η τέλεια οδοντοστοιχία σας καιροφυλακτεί να μας πείσει για την μέτρια φύση μας.

Εσένα βέβαια δεν σε ξέρει ούτε η μάνα σου, ας μην γελιόμαστε, όχι που τα παραλέμε τόση ώρα μεταξύ μας. Εγώ σε έκανα το Κάτι, εγώ σε έκανα τον Κάποιο, εγώ σε έκανα να νιώσεις το δέκα το καλό ενώ κατά βάθος είσαι ένα στρογγυλό μηδενικό και για αυτό με χρειάζεσαι. Χωρίς εμένα είσαι άλλος ένας, άλλος ένας στη σειρά, στην γραμμή, στην αφετηρία, είσαι ένας από τους πολλούς, κακά τα ψέματα αν είσαι αυτός που είσαι, είσαι γιατί υπάρχω εγώ. Γιατί έχω υπομονή, περιμένω, κάθομαι και παραφυλάω, αντέχω, αντέχω πολλά μόνο και μόνο για να σε βλέπω και να σε κάνω εκείνο τον Κάποιο. Ιδρύτρια του φαν κλαμπ σου και τιμώμενο μέλος, πρόεδρος, γραμματέας και ταμίας. Αρχιέρεια της θρησκείας που ιδρύσαμε για εσένα, Αβά εγώ διαβάζω το λόγο σου, τον διαδίδω, ξομολογώ κόσμο στο όνομα σου και τους σταυρώνω άμα σου πάνε κόντρα. Πρώτη τους πετάω την πέτρα στο κούτελο άμα τολμήσουν να πούνε κακό για εσένα. Εγώ σε πανηγύρισα, σε παρηγόρησα, φώναξα υπέρ σου όταν είχες άδικο, σε ορκίστηκα, σε πρόδωσα και πρόδωσα για εσένα, είπα ψέματα για εσένα, μαχαίρωσα πισώπλατα. Σε έκλεψα, σε μέθυσα, σε πίστεψα, έγκλημα δεν άφησα και πάθος και αμαρτία που να μην διέπραξα, σαν τον μεγαλύτερο μάρτυρα του Χρηστού, στο όνομα το δικό σου.

Και τι σου ζήτησα σε αντάλαγμα; Τι; Τα κομματάκια σου, σου ζήτησα. Την συντριβή σου την ίδια σου ζήτησα εδώ μπροστά μου. Να σε δω κουρέλι σου ζήτησα, να σε δω και εσένα μία φορά άνθρωπο, άνθρωπο θαμπό και γκρίζο, άνθρωπο μέτριο που τα έχει χαμένα και το φωνάζει, άνθρωπό ανθρώπινο, αιματένιο και ελαττωματικό, κομματιασμένο στα πόδια μου που θα με αφήσει μετά να τον βάλω κάτω και να ενώσω αυτά τα κομματάκια από την αρχή. Και ας συνέχιζε η τελειότητα, μετά θα γινόσουνα ξανά Εσείς και θα ξαναπαίζαμε από την αρχή το παιχνίδι μας, δεν με πείραζε. Αλλά δεν ήθελες, δεν δέχτηκες, μία τόσο δα χάρη δεν μπόρεσες να μου κάνεις. Να μου πεις ένα συγνώμη έσπασα, πάρε το κομμάτι μου. Συγνώμη, να μου πεις ορίστε είμαι και εγώ ένα σίχαμα όπως όλοι, να μου πεις συγνώμη μοιάζουμε πολύ, να μου πεις συγνώμη και να λες αλήθεια. Όλα αυτά τελικά για το τίποτα, τόση λατρεία επί ματαίο πήγε χαμένη. Άδικα κολάστηκα, άδικα αμάρτησα. Τσάμπα έβγαλα και τα στίγματα, τσάμπα και ο δερματολόγος που πλήρωσα για να μου τα γιατρέψει αφού εσύ δεν κάνεις πια θαύματα. Όλα τελικά έγιναν ώστε να σε κάνω στο τέλος κομματάκια μόνη μου και να κρεμάσω τα μέλη σου πάνω από το κρεβάτι μου. Και όταν στραγγίξουν και σε βαρεθώ, να σε ξεκοκαλίσω με την ησυχία μου, όπως έκαναν τα λιοντάρια της Ρώμης στους Χριστιανούς στο Κολοσσαίο, βλέποντας κάτι βαρετό στην τηλεόραση και πίνοντας κοκά κόλα.

Η ώρα σχεδόν τέσσερις, η τηλεόραση θα έπαιζε εκείνη την εκπομπή του Γκρέγκορι Όσμπορν με τα τραγούδια. Έκατσε στην λουλουδάτη πολυθρόνα και έπιασε το τηλεκοντρόλ. Αίφνης άκουσε ένα αυτοκίνητο να σταματάει μπροστά από το σπίτι και αναθάρρησε ενθουσιασμένη, είχε κάθε λόγο να ξυπνήσει χαρούμενη, κάθε λόγο να ελπίζει, είχε επιτέλους έρθει να. Όχι. Το αυτοκίνητο ξαναέβαλε μπρος και χάθηκε στον δημόσιο αυτοκινητόδρομο πηγαίνοντας σε κάποια άλλη τον ακριβοθώρητο επιβάτη του. Έμεινε έτσι με το τηλεκοντρόλ στο χέρι να αφουγκράζεται για λίγο, όμως δεν άκουγε τίποτα πια. Κοιτούσε το μακρόστενο τηλεκοντρόλ για λίγο χωρίς σκοπό όταν μία πονηρή σκέψη πέρασε από το μυαλό της. Δεν ήταν κοντύτερο από τον πούτσο του και σίγουρα ήταν παχύτερο. Ντράπηκε με την σκέψη της και ένιωσε τα μάγουλα της αναψοκοκκινισμένα. Λίγο ροζ ακόμα στην σκηνή, ποιος πειράζει τον διακόπτη; Άναψε την τηλεόραση και άφησε το τηλεκοντρόλ ένοχα στη θέση του. Παρακολουθώντας την εκπομπή, την ώρα των διαφημίσεων, βλέπει την διαφήμιση για την εξαιρετική κρέμα White Heaven που πωλείται πλέον σε όλα τα μεγάλα καταστήματα και μετατρέπει τα πιο απλά επιδόρπια σε αληθινό γευστικό παράδεισο και εσάς στην αγαπημένη νοικοκυρά του συζύγου σας. Στην αγαπημένη Του νοικοκυρά. Είχε να συναγωνιστεί πολλές δηλαδή, μόλις της το είπαν από την τηλεόραση. Είχε σίγουρα να νικήσει την μάνα του και βέβαια την γυναίκα του και πιθανότατα κανά δύο άλλες που προσπαθούσαν να της Τον φάνε. Δεν ήταν χαζή, ήταν πολύ γοητευτικός άντρας και σίγουρα τον κυνηγάνε όλες. Εκείνη δεν ήταν καν νοικοκυρά, το ήξερε αυτό. Προσπαθούσε με το σπίτι, αλλά δεν είχε και πολύ χρόνο. Δεν ήταν καλή μαγείρισσα και δούλευε καθημερινά στο πολυκατάστημα της οδού Μπάτερφιλντ, στο τμήμα με τα εσώρουχα. Μάλλον αυτή η κρέμα θα της έδινε προβάδισμα, έπρεπε να την σημειώσει στην λίστα με τα ψώνια.

Το μαγαζί με τα εσώρουχα σήμερα Κυριακή ήταν ανοιχτό γιατί ήταν εκείνες οι μαλακισμένες δοκιμές των Ανοιχτών Κυριακών και θα κατέβαιναν όλοι οι οικογενειάρχες στο κέντρο για σουλάτσο. Να μας πιούν το αίμα θέλουν πάλι, αλλά εσύ Χριστινάκι πάρε το ρεπό σου δεν πειράζει, θα δουλέψεις σερί από Δευτέρα. Η προϊσταμένη έκανε ότι την γλύτωσε για να την ξεζουμίσει όλη την εβδομάδα με την ησυχία της η καριόλα. Τι να την κάνει την άδεια Κυριακή; Κάπνιζε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και κοίταζε το κινητό που δεν χτύπαγε λες και το είχε βάλει στόχο να μείνε νεκρό όλη μέρα το μαλακισμένο. Δεν είχε ανοίξει καν τα στόρια και η μικρή γκαρσονιέρα της έμοιαζε σαν μία μεγάλη μαύρη τρύπα από εκείνες που καταπίνουν αστροναύτες. Την τελευταία τους φορά, εκείνη τα είχε καταπιεί όλα. Και όχι μόνο τα είχε καταπιεί, τα είχε αλείψει και στην μούρη της, στα βυζιά της, στα χείλια της. Τον είχε καταπιεί ολόκληρο με το στόμα, με την γλώσσα, με το μουνί της και εκείνος είχε πέσει ξέπνοος στα παπλώματα ψελλίζοντας εκστασιασμένος. Εκείνος την είχε γαμήσει νωρίτερα άγρια και γρήγορα γιατί βιαζόταν, δεν είχε πολύ χρόνο, τον περίμενε η γυναίκα του. Την χαιρέτησε βιαστικά στην πόρτα και από τότε ούτε φωνή, ούτε μήνυμα πέντε μέρες τώρα. Θα είχε η μικρή γενέθλια, θα είχαν επέτειο με την σύζυγο, θα αγόρασαν σκύλο και θα έτρεχε με την εκπαίδευση του, ο μικρός θα έχει πυρετό, η πεθερά του σύφιλη, στο γραφείο θα έχουν μετακόμιση, στο σπίτι φτιάχνουν πισίνα και θα βοηθάει στο σκάψιμο ή θα κουβαλάει το νερό. Κάτι από όλα αυτά ή και όλα μαζί. Άλλο ένα τσιγάρο πριν τελειώσει το πακέτο. Η υπομονή της νόμιζε ότι είχε ακόμα πολλά περιθώρια, αν και θα τελείωνε και αυτή μια μέρα στα ξαφνικά και άντε να βρεις περίπτερο που διανυκτερεύει στη Νεάπολη Αύγουστο μήνα.

Η επέτειός τους γιορταζόταν πάντα στην ίδια εξοχική ταβέρνα με σπεσιαλιτέ τους αστακούς, παραθαλάσσια και ήσυχη, όπως εκείνες στα καρτποστάλ που της έστελνε η Θεία της από το Νιου Τζέρσι. Η παραγγελία πάντα ίδια, δύο αστακοί και λευκό κρασί και στο τέλος ένα κέικ σοκολάτας, το μικρό. Μετά πήγαιναν σε εκείνο το απόμερο μοτέλ για το επετειακό τους σεξ και την πήγαινε γρήγορα στον σταθμό των λεωφορείων μην και τους δει κανένα μάτι να γυρίζουν μαζί στην πόλη. Εκείνη γύριζε σπίτι και μύριζε την μυρωδιά του στα μαλλιά της, ξάπλωνε στο κρεββάτι της και ονειρευόταν πως κάποια χρονιά, εκεί σε αυτήν την άθλια ταβέρνα με τα πλαστικά τραπεζομάντιλα, λίγο πριν σπάσει την δαγκάνα του αστακού, θα της έκανε πρόταση γάμου και τότε όλα αυτά θα είχαν επιτέλους νόημα. Θα της είχε βάλει το μονόπετρο μέσα στην δαγκάνα και εκείνη θα έκλαιγε από την χαρά της πάνω από τον αστακό και όλη η απογοήτευση και η αναμονή θα άξιζαν. Οι φίλες της θα έβλεπαν πως είχε δίκιο που περίμενε, που άντεχε, πως είχε νικήσει την γυναίκα του και όλες τις άλλες και πως επιτέλους ήταν μόνο δικός της. Έτσι την έπαιρνε ο ύπνος πιο εύκολα.

Όταν τον γνώρισε ήξερε ότι ήταν παντρεμένος αλλά δεν την ένοιαζε, τον είχε στο μυαλό της ως ένα γαμήσι, κάτι που θα την έβγαζε από την βαρεμάρα, από την ρουτίνα του γραφείου και τις αγωνίες του πελάτη. Το ένα σκέτο γαμήσι έγινε ένα συγκλονιστικό γαμήσι, το ένα έγινε δύο, μετά τρία, το όποτε μας βγει έγινε κάθε εβδομάδα, το επ είσαι για ένα, έγινε σε θέλω, έγινε μου λείπεις, έγινε σε χρειάζομαι, έγινε σε /, εδώ pause, άλλο έργο, πολλά τα τσιγάρα, πολλά τα ποτήρια με καλά κρασιά στην αρχή, με φτηνά σε πλαστικό μπιτόνι από το μίνι μάρκετ στη συνέχεια. Ένα μπιτόνι βενζίνης ήθελε είναι η αλήθεια, να τους περιλούσει και τους δύο, να τους πετάξει κι ένα σπίρτο και να ησυχάσει μια και καλή ως ήσυχο αποκαΐδι. Μα που λεφτά για βενζίνη, εδώ δεν είχε καλά καλά για την ασφάλεια του αυτοκινήτου και έτσι ανεχόταν τις αναβολές, τα κλειστά τηλέφωνα, τα γαμημένα διαβάστηκε και τις απαντήσεις σε ερωτήσεις που την έτρωγαν ζωντανή τρεις μέρες μετά. Μα ρε μωρό μου, δεν τα είχαμε πει από την αρχή; Τα είχαμε πει, που να μην σώναμε, γλείφε τώρα.

Μία Κυριακή ήταν μόνο, σιγά. Άσε που τώρα πλησίαζε προς το τέλος της. Και τα γενέθλια της στο κάτω κάτω δεν τα γιορτάζουν μαζί, αφού ίδια μέρα είναι της κόρης του, τι να κάνει; Να αφήσει την μικρή χωρίς μπαμπά; Βεβαία εκείνη μια χαρά μεγάλωσε χωρίς μπαμπά, δεν έπαθε και τίποτα. Σιχαμένο, κακομαθημένο, κωλόπαιδο. Τουλάχιστον έτσι δεν μπορεί Εκείνος να το ξεχάσει, δεν μπορεί να ξεχάσει τα δικά της γενέθλια αφού γιορτάζουν οι γυναίκες του, έτσι λέει. Την πρώτη χρονιά προσπάθησαν πάντως, της είπε ότι θα περνούσε το βραδάκι μόλις τέλειωνε το παιδικό πάρτι, για να σβήσουν μαζί την τούρτα της. Μια φορά γίνεται κανείς εικοσιπέντε άλλωστε, της είχε πει με υπερηφάνεια λες και τα ξαναέκλεινε ο ίδιος. Ωστόσο δεν τα κατάφερε. Έσβησε μόνη της την τούρτα της λίγα λεπτά πριν τις δώδεκα το βράδυ, όσο προλάβαινε και είχε ακόμα γενέθλια. Της τηλεφώνησε όμως την επόμενη μέρα για να επανορθώσει, η μικρή δεν κοιμόταν αν δεν της διάβαζε το παραμύθι με το δελφίνι που τραγουδάει και /. Δεν πειράζει, μία φορά γινόταν και εκείνη έξι. Στα τρία χρόνια που ακολούθησαν δεν υπήρξε άλλη προσπάθεια, οπότε είχε μάθει πια να σβήνει τα κεριά της τούρτας της μόνη της.

Κόντευε βράδυ και η οθόνη της αναβόσβησε, νόμιζε ότι ήταν κάποια ειδοποίηση από υποψήφιο μαλάκα του Τίντερ, αλλά μπα, της είχε στείλει εκείνος ένα κατεβατό με συγνώμες που χάθηκε, υποσχέσεις για διάφορα που δεν θα κάνει ποτέ και πόσο πτώμα είναι που έτρεχε στα παιδικά πάρτι όλη μέρα, αλλά αν μπορεί να του στείλει το μουνάκι της για να τον παίξει λίγο, η άλλη κοιμάται τώρα, είναι ευκαιρία και είναι λέει πολύ καυλωμένος. Είναι λέει πολύ καυλωμένος. Το για εσένα, έπρεπε να το προσθέσει μέσα της αυτή. Το μου έλειψε το δικό σου μουνάκι, επίσης. Αναρωτήθηκε πόσα μωρό μου χωράνε σε ένα κατεβατό με μαλακίες, σε πόσες να έχει στείλει το ίδιο μήνυμα ακριβώς και αν είχε ήδη γαμήσει πρώτα την γυναίκα του όταν της το έστειλε αυτό ή προτιμούσε να την παίξει πρώτα για εκείνη. Σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να ήταν έξω με τους φίλους της, με κάποιον από το Τίντερ, με κάποιον από την δουλεία, από την γειτονιά, να είχε πάει σινεμά, για ταϊλανδέζικο, στο ζωολογικό κήπο, σε μπαρ, συναυλία, μουσείο, στο ποδηλατοδρόμιο κι ας μην έχει ποδήλατο, να γινόταν για μία μέρα χειροκροτήτρια σε τηλεπαιχνίδι, βοηθός κουλουρτζή, σαλεπιζτού, γονδολιέρης στη Βενετία. Αντί για όλα αυτά, έμεινε απλώς όλη μέρα μέσα, στην γκαρσονιέρα, με στόρια χαμηλά, τηλεόραση στο βουβό, να καπνίζει δύο πακέτα και όλα αυτά σε μέρα με ρεπό, γιατί πολύ απλά ο,τι ήθελε να κάνει ήταν μαζί του. Όπου κι αν πήγαινε θα υπήρχε μία άδεια καρέκλα που θα της τον θύμιζε, ένα άδειο ποτήρι που θα τον περίμενε, ένα κόκκινο μπουφάν παρατημένο που θα μπορούσε να ήταν δικό του. Θα υπήρχε ένας άλλος που θα την κοίταζε, θα της μίλαγε, θα την φίλαγε και αυτή θα ένιωθε ότι κλέβει εκκλησία, ότι διαπράττει φόνο εν βρασμό και ότι της αξίζει ηλεκτρική καρέκλα και ένεση θανατηφόρα μαζί, ταυτόχρονα για σιγουριά, μην ξεφύγει η θανατοποινίτισσα. Το σώμα της το ίδιο, ήταν πια η φυλακή της και ο νόμος δικός του. Δεν μπορούσε να του το σκάσει και ένιωσε ηλίθια που κατέστρωνε σχέδια απόδρασης που θα αποτύχουν και που μέτραγε αυτά τα γαμημένα μωρό μου σε κάθε του μήνυμα ενώ ήξερε πολύ καλά πια πως ήταν απλά λέξεις και στην πραγματικότητα ήταν κλωτσιές και όχι χάδια. Αλλά εκείνη τα μέτραγε, τα αποθήκευε και έχτιζε με αυτά την απελπισία της και έβαζε κι άλλα κάγκελα στο κελί. Πήγε στο μπάνιο που είχε καλύτερο φως για να του στείλει το μουνί της.

Η Κυριακή είχε φτάσει στο βράδυ της. Ανέβηκε στο λιλά της μπάνιο και αφού έκανε ένα ικανοποιητικό αφρόλουτρο διαβάζοντας στο αγαπημένο της περιοδικό Λέιντι και έμαθε τι φούστες πρέπει να προτιμήσει την άνοιξη και ότι τα φλοράλ, κυρίες μου ετοιμαστείτε, ξαναέρχονται στην μόδα, περιποιήθηκε με προσοχή την επιδερμίδα της με τις κρέμες που αγόρασε από το φαρμακείο την προηγούμενη εβδομάδα. Υπόσχονταν μαγικά αποτελέσματα και χρειαζόταν και αυτή λίγη μαγεία στη ζωή της, χιχιχι. Φόρεσε την αγαπημένη της γαλάζια σιθρού ρόμπα πάνω από το μεταξένιο νυχτικό με τα κεντημένα λουλουδάκια forget me not και πήγε πάλι στην πολυθρόνα. Η ώρα ήταν πλέον εννιά το βράδυ. Δεν ένιωθε πλέον χαρούμενη. Κάπου μεταξύ αφρόλουτρου και απλώματος κρέμας την έχασε την ελπίδα της. Μάλλον την καθάρισε κι αυτή από την πολύ επιμέλεια, την πέρασε το σαπούνι για βρωμιά την ελπίδα της και την πήρε μαζί του. Επίσημα δεν ήρθε, επίσημα δεν τηλεφώνησε. Το τηλέφωνο δεν είχε χτυπήσει όλη μέρα. Εκείνη δεν είχε τον αριθμό του για να του τηλεφωνήσει. Να θυμηθεί να του το ζητήσει πάντως, τρία χρόνια τώρα το είχε ξεχάσει, τι αφέλεια. Η ώρα του βραδινού είχε περάσει, όμως δεν είχε φάει εκτός από εκείνο το μπισκότο στο πρωινό και δεν θα ήταν καλό να χάσει κιλά, θα έδειχνε πολύ κοκαλιάρα ύστερα. Έστρωσε το τραπέζι με το γαλάζιο τραπεζομάντιλο στη μεριά της και έβγαλε από την κατάψυξη ένα έτοιμο γεύμα με μπιζέλια και χοιρινό. Το έβαλε στο φούρνο και περίμενε ακριβώς όλα τα 10 λεπτά που χρειαζόταν για να γίνει νόστιμο, είχε γίνει εξπέρ στο να περιμένει αλλωστε, περίμενε τέλεια, ήταν καλή σε αυτό, είχε χάρισμα. Το ψητό που είχε μαγειρέψει το πρωί, το έβαλε στο ψυγείο. Θα το έδινε αύριο στην οικογένεια δίπλα. Το κυριακάτικο ψητό δεν το τρως μόνος σου έτσι και αλλιώς σκέφτηκε. Έφαγε ανόρεχτα το έτοιμο γεύμα της, πίνοντας λίγο χυμό φράουλας και βλέποντας στην τηλεόραση το τελευταίο δελτίου καιρού. Σε λίγες στιγμές, θα ξέσπαγαν καταιγίδες και τεράστιες ποσότητες νερού θα προσγειώνονταν. Δάγκωσε ένα κομμάτι σοκολάτας για επιδόρπιο. Η σοκολάτα άρχισε να διαλύεται στο στόμα της, όμως εκείνη ένιωσε μια έντονη πικρίλα. Στο λαιμό της είχε θρονιαστεί ένας κόμπος που ανέβαινε. Μασούσε την σοκολάτα, ενώ στα μάγουλά της έτρεχαν ήδη δάκρια. Η βροχή, όπως σωστά είχε προβλέψει το δελτίο καιρού, είχε ξεκινήσει και θα εξελισσόταν σε δυνατή καταιγίδα, το μαξιλάρι της το πρωί θα το έβρισκε μούσκεμα.

Είχε σταματήσει να της απαντάει μετά το τρίτο μήνυμα. Ίσως κάποια άλλη ήταν πιο καυλιάρα, ίσως ξύπνησε η γυναίκα του. Βγήκε έξω με το σκισμένο μπλουζάκι της και ένα τζάκετ πρόχειρα ριγμένο. Τζιτζίκια παντού και υγρασία. Θα πήγαινε στο μπαρ λίγο θα εδώ δίπλα και θα κρυφάκουγε καμιά ιστορία από τους αποτυχημένους ηθοποιούς θαμώνες που πήγαιναν να πιουν τον πόνο τους. Ο πρίγκηπας Άμλετ δεν τους έκατσε ούτε σήμερα. Τα παιδιά στο μπαρ είχαν πλάκα και την κέρναγαν και τα ποτά της αφού τους βοήθαγε στο μάζεμα. Όταν έπεφτε για ύπνο θα είχε μεθύσει πολύ και θα θυμόταν μόνο τα χέρια του, αυτά θα την έβαζαν για ύπνο, αυτά δεν της έκαναν ποτέ κακό. Το πρωί θα έβρισκε ένα μήνυμα του για ένα γρήγορο ξέσκισμα, ένα ψέμα που παρατράβηξε και έναν παραφουσκωμένο λογαριασμό ψυχολόγου που κάποια στιγμή θα έπρεπε να αποπληρωθεί.

Επιτέλους ξάπλωσε στα φρέσκα της σεντόνια. Τα είχε ετοιμάσει από χτες για εκείνον αλλά τώρα θα τα χαιρόταν μόνη της. Τα φώτα από το ξενοδοχείο για ζευγάρια Golden Sunset απέναντι δραπέτευαν στο μικρό υπνοδωμάτιο. Μάλλον είχε πολλούς πελάτες απόψε, ακουγόντουσαν γέλια, τακούνια και μπουκωμένες κουβέντες. Καμία φορά τα παράνομα ζευγάρια όταν βγαίνουν από τα ξενοδοχεία, ξεχνούν για λίγο ότι κρύβονται και κάνουν κανονική ανθρώπινη φασαρία πριν επιστρέψει ο καθένας στον κόσμο του. Τα αυτοκίνητα συνέχιζαν απ’εξω τα πάνω κάτω, όμως αυτό δεν αλλάζει πλέον τίποτα, ήταν απλώς αυτοκίνητα που περνούσαν χωρίς σταματημό και εκείνη δεν ήξερε που πάνε. Η ησυχία του δωματίου ήταν εκκωφαντική και την έσπαγε μόνο το ρούφηγμα της μύτης της μέχρι να καταφέρει να αποκοιμηθεί. Αύριο το πρωί θα ξαναξυπνούσε χαρούμενη και γεμάτη λίγη ελπίδα. Θα την ξύπναγε ο ήχος του τηλεφώνου. Το μέτρημα θα άρχιζε από την αρχή, θα ήταν μία ηλιόλουστη μέρα σύμφωνα με το δελτίου καιρού και το μόνο της πρόβλημα θα ήταν πώς θα κάλυπτε το πρήξιμο κάτω από τα μάτια της και αν το Pretty when you cry κονσίλερ της ήταν τόσο αποτελεσματικό όσο είχε υποσχεθεί η κοκκινομάλλα κυρία σε εκείνο το περιοδικό.

Η δουλειά του νεκροθάφτη δεν είναι εύκολη αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει. Την κάνω εγώ χωρίς γκρίνια, η καθημερινή επίβλεψη των τάφων μού είναι αναγκαία, μα εγώ το παρακάνω. Παίρνω πολύ στα σοβαρά την δουλειά μου. Τα κάγκελα του μικρού μου νεκροταφείου είναι βαριά και στενά, κανείς δεν μπορεί να βγει από εδώ, κανείς δεν μπαίνει χωρίς να του ανοίξω. Εγώ κάνω όλη την δουλειά εδώ, δεν έχω υπαλλήλους, δεν βγαίνουν τα χρήματα. Εγώ ανοίγω με το ξημέρωμα, εγώ κλείνω με το ηλιοβασίλεμα, εγώ διώχνω τα παλιόπαιδα που θέλουνε να γαμηθούν πάνω στους τάφους μου για να νιώσουν πιο ζωντανά, εγώ θάβω τους νεκρούς. Όλους.

Το μικρό μου νεκροταφείο δεν έχει χωρίσματα και τμήματα, εδώ είναι όλα με όλους, μπλεγμένα, ανακατεμένα, όλα στο ίδιο επίπεδο, δεν έχουμε ξεχωριστές θρησκείες και τάξεις. Παραδέχομαι ότι δεν είναι όλα τα τμήματα προσεγμένα το ίδιο, το παραδέχομαι. Επίσης κάποιοι τάφοι έχουν σπάσει ή χορταριάσει και αυτό το ξέρω, κάποιους τους έχω παραμελήσει, κάποιους τους σπάω επίτηδες, αλλά δεν έχουν όλοι οι νεκροί μου την ίδια σημασία. Αυτό δεν είναι καλή δικαιολογία, το ξέρω, το ξέρω. Υπάρχουν όμως τάφοι που τους φοβάμαι πολύ. Τρέμω μην σηκωθεί ο νεκρός και με πάρει στο κατόπι. Αυτό το μικρό νεκροταφείο υπάρχει ακριβώς για αυτό, ο,τι έθαψα δεν σημαίνει ότι έχει ξεχαστεί κι όλας. Με πολλά άλλωστε πεθαμένα πράγματα έχω ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς και αυτά είναι που δεν με αφήνουν σε ησυχία. Τα υπόλοιπα αναπαύονται στον αιώνα τον άπαντα και εγώ απλώς τα προσέχω μην τα ξυπνήσει κανείς.

Δεν κάνω ποτέ ξενάγηση σε κανέναν, μόνο τυχαία και αυτό πολύ σπάνια. Κανείς δεν έχει δει όλα τα μνήματα και δεν πρόκειται, το απαγορεύω. Είμαι συχνά γεμάτη με χώματα και κανείς δεν ξέρει γιατί. Νομίζουν ότι μου αρέσει απλώς να φυτεύω λουλούδια, ότι το πάθος μου είναι η κηπουρική ή κάτι τέτοιο. Μόνο όταν μία μέρα αρχίζω να φτύνω μάρμαρα και χώματα και λείψανα και σπασμένους σταυρούς θα καταλάβουν τι κουβαλάω τόσο καιρό.

Στον πρώτο δεξιά καθώς μπαίνεις είναι θαμμένος ο πρώτος μου αρκούδος, λευκός, κρατάει μία κόκκινη καρδιά που σταμάτησε όταν μεγάλωσα και οι γονείς μου του έκαναν μία πρόχειρη κηδεία εδώ. Εγώ δεν κατάλαβα καν ότι έλειπε από το δωμάτιο μου μέχρι που είδα τον τάφο του και τον προσπερνώ πλέον γρήγορα γιατί είναι θυμωμένος μαζί μου που τον ξέχασα. Στον απέναντι τάφο, θαμμένο το παλιό παλτό του πατέρα μου, που κρυβόμουν όταν ήμουν μικρή. Κάθε φορά που κρύωνα, κάθε φορά που φοβόμουν τις αστραπές και την βροχή και το σκοτάδι με όλα του τα φαντάσματα. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, δεν φτάνει πια για να με κρύψει, αλλά και να έφτανε οι φόβοι μου πλέον έχουν ανθρώπινα χέρια και μπορούν με μία κίνηση να με ξεσκεπάσουν, οπότε δεν με μου χρειάζεται. Του ανάβω όμως συχνά το καντηλάκι του, σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης για την παλιά του ασφάλεια. Το μνήμα του παππού μου στέκει στο κέντρο θεόρατο. Η σκιά του πέφτει πάνω στα υπόλοιπα και τα κρύβει, λουλούδια πολλά αφημένα και στεφάνια, όλα ανέπαφα από την κηδεία του, τριάντα χρόνια πριν. Χτυπάω και ξαναχτυπάω την πόρτα μα μέσα δεν είναι κανείς, το φέρετρο είναι άδειο χρόνια τώρα, δεν ξέρω που έχει πάει ο παππούς μου, μου είπαν ότι τον είδαν να παίζει χαρτιά στο πρώτο νεκροταφείο με έναν εισαγγελέα και μοιάζει να ναι αλήθεια. Η γιαγιά δεν είναι σίγουρα μαζί του. Ούτε η γιαγιά μου είναι εδώ. Θάψαμε μόνο το φόρεμα της, από εκείνη δεν είχε μείνει έτσι κι αλλιώς, χρόνια πριν πεθάνει, τίποτα.

Προσπερνώ τους τάφους μου, κάθε μέρα η ίδια διαδρομή, η ίδια ρουτίνα. Μνήματα σπασμένα με σύντομες φιλίες που υποσχέθηκαν τα πάντα και κράτησαν πέντε λεπτά, φίλους για μία ζωή που διήρκησε ένα ολόκληρο καλοκαίρι, σπασμένα παιχνίδια που δεν τους άξιζαν άλλα παιδιά να παίξουν μαζί τους. Στο μικρό μου κοιμητήριο περίοπτη θέση έχουν τα κενοτάφια. Εδώ τα διαφορά τι θέλω να γίνω όταν θα μεγαλώσω, με χρονολογική σειρά μάλιστα, εδώ οι τάδε που ήθελα να παντρευτώ, με αξιολογική σειρά, εδώ τα φιλιά που δεν έδωσα, αυτά πονάνε όλα το ίδιο καθώς ότι δεν πάθαμε αυτό μας έλειψε, λένε στα περιοδικά. Κενοτάφια χωρίς φωτογραφία απ’ έξω γιατί ιδέα δεν έχω πως θα μοιάζανε όλα αυτά αν είχαν σάρκα και οστά, ούτε αν θα άξιζαν έστω και μισό μέτρο από την γη του κοιμητηρίου μου.

Όσο προχωράω πιο βαθιά και ψηλώνουν οι σκιές και τα κυπαρίσσια, ξεπροβάλλουν οι τάφοι που θέλω να αποφεύγω. Το παιδικό μου φέρετρο χωμένο μέσα στην γη κουνιέται, χτυπιέται μόνο του, μάταια. Εγώ ολόκληρη μέσα με το κόκκινο μου φόρεμα, ζητάω να βγω, να πάω να μάθω ποδήλατο και μπάλα, αλλά η εκταφή εδώ απαγορεύεται. Δεν ενοχλούμε τον αιώνιο ύπνο των νεκρών, όποιος πέθανε δεν γυρίζει. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να με βοηθήσω, κάθε φορά μου ψελλίζω ένα λυπάμαι και με προσπερνάω βιαστικά. Μνήματα ανθρώπων μισολιωμένων, με ξεχασμένα ονόματα και σβησμένες ημερομηνίες, μου ζητάνε τον λόγο, γιατί τους ξέχασα και εγώ τους ρίχνω κι άλλο χώμα για να με ξεχάσουν εκείνοι. Τάφοι που προσπερνώ και τάφοι που κοντοστέκομαι. Σε κάποιους έκανα πολύ κακό άλλοι έκαναν σε εμένα. Τρέμω για όταν έρθει η ώρα μου και θαφτώ μαζί τους τι μακελειό με περιμένει μέσα στη γη, αλλά όσους έβλαψα θέλω να τους κρατάω φροντισμένους, τους έχω πάρει πλαστικά λουλούδια για συγνώμη και ηλεκτρικά καντήλια για να μην σβήνουν ποτέ, μα αυτοί ξέρουν τι ψεύτρα που είμαι, το πόσο ακόμα και τώρα παριστάνω την μετανιωμένη και δεν με συγχωρούν. Τους μπουγελώνω νερό με την δικαιολογία ότι πλένω τα μάρμαρα για να μην τους ακούω.

Και μετά είναι τα αγαπημένα μου μνήματα, αυτά που τα προσέχω σαν τα μάτια μου, που θέλω να πηγαίνω κάθε μέρα, κακοί καλοί, δεν έχει σημασία, αυτά που είναι μέσα κάποτε ήταν δικοί μου, μαζί τους έθαψα και λίγο δικό μου δέρμα, δεν μπορώ αυτούς να τους ξεχάσω. Αποτυχίες, ματαιωμένα όνειρα, ψέματα, σχέσεις που έκρυψα από όλους, κλάματα, όλα τα κορίτσια που ποτέ δεν έγινα, εκεί σε όμορφους μαρμαρένιους τάφους με γεμίζουν χώμα και εγώ πάω και τους προσέχω και τους προσεύχομαι. Το πτυχίο που δεν πήρα, η σχολή που δεν πέρασα, οι συμμαθητές που δεν με ήθελαν για φίλη, η κολλητή μου στη νήπιο, το φιλί στην πρώτη μπουκάλα, η ζήλια μου για τον γάμο του αδερφού μου, η ώρα που πέθανε ο παππούς, η στιγμή που με διαολόστειλες, οι ευχές των γενεθλίων που δεν εκπληρώθηκαν, όλα τα τρέμουλα της ζωής μου και τα καρδιοχτύπια που με ρεζίλεψαν, όλα κοιμούνται εκεί. Εκεί κάπου και ο δικός σου τάφος και εσύ μέσα του, ολόκληρος, ολόιδιος, ούτε μισή μέρα αποσυντιθέμενος, λες και σε έφεραν χτες, ζεστός ζεστός και λουσμένος με το ακριβό σου άρωμα, και χορτάτος από το αίμα μου. Ο τάφος σου, σαν τάφος αρχηγού κράτους, τόνοι λουλουδιών σε σκεπάζουν, με την καλύτερη φωτογραφία σού μπροστά μπροστά για να σε δούνε όλοι πόσο όμορφος μου ήσουν. Κι αν μπορούσα πρώτο θα σε ξέθαβα να σε έπαιρνα πίσω μαζί μου. Μα δεν μπορούμε να ταράζουμε τους νεκρούς. Εδώ αυτό απαγορεύεται. Εσύ για εμάς εδώ, πέθανες. Και έτσι σε έχω θαμμένο εδώ πέρα, να προχωράω έξω όπως όπως εγώ, να προχωράς κανονικά και εσύ, να κάνω πως δεν υπάρχεις πια και όποτε θέλω να έρχομαι εδώ στο μικρό μου κοιμητήριο να σε κλαίω, να κλαίω μαζί και έμενα, όσες εκδοχές μου έχω θάψει, τα άδεια μου φέρετρα, αυτά που έγιναν και αυτά που δεν θα γίνουν και να μπουκώνομαι με κόλλυβα. Να λερώνομαι με ζάχαρες και να αναρωτιέμαι αν και έτσι λερωμένη θα με ήθελες, ενώ οι γάτες του νεκροταφείου περνάνε περιφρονητικά και με κουτσομπολεύουν μεταξύ τους. Τι χαζή, όλο κλάψα είναι, την βαρέθηκα, εντάξει μωρέ τουλάχιστον μας βάζει και πίνουμε νερό, εγώ της τρίφτηκα πριν λίγο και χάρηκε, οι άνθρωποι χαίρονται για λίγο και πολύ εύκολα, ε ναι, τι περίμενες και εσύ, άνθρωποι είναι, τίποτα το σπουδαίο, πάνε και έρχονται.

Μέσα μου ένα μικρό κοιμητήριο, εξαπλώνεται και συρρικνώνεται. Όταν χρειαστεί ανοίγει κι άλλους λάκκους για να χωρέσει αυτούς που έρχονται και θάβει όλο και πιο βαθιά τους παλιούς μπας και εξαφανιστούν και μπορέσω επιτέλους να πάρω και εγώ μία άδεια, να δω λίγο τον κόσμο τι άλλο έχει.

Τον ειδε και την ειδε στο διπλα μπαλκόνι. Ηταν και οι δυο του ίδιου επιπέδου, ρετιρέ οροφοδιαμέρισμα. Κάγκελα το ένα, καλαμωτή για το γατί το άλλο. Πριν από αυτόν ένιωθε μόνη της. Πριν από αυτήν ένιωθε μόνος του.

Μέσα γιορτάζουν γενέθλια. Κάποιος σαραντάρισε, κάποιος έγινε τριάντα. Καλά σαράντα του εύχομαι λοιπόν, του αρέσουν τα κορίτσια με χιούμορ κακό, είχα να γελάσω μέρες και εγώ είχα να σκεφτώ αστείο πετυχημένο άλλες τόσες. Κενό. Μέσα φωνές, θα παίξουνε μπουκάλα, μέσα ησυχία, μιλάνε για οικονομικά και ακριβά λικέρ και φτηνές γκόμενες με ακριβές τσάντες. Και στα δύο μέσα, άνθρωποι ανάμεικτοι χαζεύουν οθόνες και μιλάνε με άλλους ανθρώπους που βρίσκονται πολύ μακριά και δεν θα έρθουν ποτέ.

Δεν καπνίζω, καπνίζω, έχω μαύρο πνεύμονα και φτύνω αίμα. Γιατί στο μπαλκόνι τότε αφού δεν καπνίζεις;, δεν έχει αέρα για όλους εκεί μέσα. Eγώ δεν έχω πνεύμονα δεν μου χρειάζεται ο αέρας, ναι γιατί εσύ καπνίζεις. Δεν νιώθω άνετα σε μικρούς χώρους με πολλούς ανθρώπους. Ούτε εγώ. Η φίλη μου έχει πολλούς καλεσμένους, κάλεσε όλους τους πρώην της με τις νυν τους και τις επόμενες. Ο φίλος μου έχει καλέσει όλη την εταιρία και το παλιό σχολείο και την σχολή από το Εδιμβούργο, τώρα θαυμάζουν όλοι μαζί ένα κομμάτι σούσι. Εμείς έχουμε ταγκιασμένα πατατάκια και κρασί σε χαρτόκουτο, θες λίγο; Πίνω το μάλτ ουίσκι που του έφεραν δώρο, μάλλον κάνει όσο το νοίκι μου, δεν του έφερα δώρο γιατί χρωστάω ακόμα το νοίκι. Καταλαβαίνω, Παγκράτι; Αρχελάου. Εγώ Κυψέλη.

Αυτοκτονία μέσα; Αυτοκτονία μέσα.

Οι άλλοι και στα δύο μέσα, έχουν υπέροχους πνεύμονες. Από δύο ο καθένας, ολόκληρους, ροζ και κόκκινους, αιμάτινους, με τις φλεβίτσες τους, να τους ανεβοκατεβάζουν το στήθος ενώ αυτό φουσκώνει και ξεφουσκώνει με τόσο υγιή αέρα που δεν έχουν τι να τον κάνουν, για αυτό αρχίζουν να τον μοιράζονται διά στόματος με φιλιά στα λαρύγγια. Τα δύο μέσα σκάνε από υγεία ενώ στο μπαλκόνι ταυτόχρονα αναβοσβήνει η ταμπέλα ‘’προσοχή μελλοθάνατοι - υποσημείωση: το κάπνισμα επιτρέπεται’’. Μέσα όμως παίζει χάουζ και τέκνο μουσική και στο άλλο μέσα παίζει παλιά και νέα ποπ ξένα ελληνικά διάφορα. Μέσα έχει ημίφως από κρυφούς φωτισμούς ντιζαϊνιές και στο άλλο μέσα έχει φως από φωτορυθμικά με μπαταρίες -κλειστά τα μεγάλα-. Ένας κάθεται πάνω σε μία, μία κάθεται πάνω σε δύο, δύο φιλιούνται πάνω στον καναπέ, ένας άλλος κλείστηκε στην τουαλέτα και κάνει εμετό, μία φλερτάρει μία άλλη και τώρα θα της βάλει δάχτυλο κρυφά από όλους.

Αυτοί εκεί, στο μπαλκόνι. Πριν από εκείνον δεν ένιωθε τόσο μόνη. Πριν από εκείνη δεν ένιωθε τόσο μόνος. Τους χωρίζουν μπόλικα μέτρα, κουβέντες στον αέρα πεταμένες, σωματίδια αέρα μπαίνουν στην μέση, τους χωρίζουν, το αίμα δεν καταλαβαίνει από αποστάσεις και εκατοστά, άμα θέλει να καεί θα καεί. Δεν έχουν χώρο, δεν υπάρχει τετραγωνικό που να τους χωράει. Αν μπουν μέσα, το πάρτι θα τους πάρει μαζί του, κάποιος θα τους δώσει κρασί από χαρτόκουτο, κάποιος άλλος θα τους μπουκώσει με σούσι, κάποιος θα κάτσει πάνω τους και κάποιος θα τους βάλει στα κρυφά δάχτυλό. Δεν έχουν χρόνο για άλλη φορά, ο χρόνος τους τελειώνει.

Στα πάρτι των φίλων, νιώθεις την πραγματική σου ηλικία. Στα δικά σου έχεις άσυλο αλλά στων φίλων σου ξέρεις πως έχεις μεγαλώσει στα αλήθεια για κάτι τέτοια. Τους βλέπεις να σβήνουν κεριά και λες πότε μεγάλωσες έτσι ρε μαλάκα. Τους δίνουν όλοι ευχές λες και πιστεύουν ότι θα πραγματοποιηθούν, λες και έχουν στα αλήθεια χρόνο ή αντοχή να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, να πάθουν ότι ποθούν, ή λες και είναι στο χέρι τους να είναι ευτυχισμένοι, να ‘χουν υγεία, αγάπη, τύχη. Κάθε χρόνο είναι απλά πιο γέροι, με λιγότερη όρεξη για ζωή και περισσότερη μπάκα. Μεγαλώνουν μαζί με το βαθούλωμα στον καναπέ και μαζί τους και εσύ.

Σε αυτό το μπαλκόνι, οι δυο τους νιώθουν ήδη από ογδόντα χρονών, ή πεθαμένοι διακόσια χρόνια. Κι αν δεν ισχύει τίποτα από τα δύο, τότε είναι δεκαπέντε κρυφά από όλους, πίνουν παράνομα αλκοόλ και ξέρουν ήδη τα πάντα για τα πάντα άρα αυτή η ζωή δεν έχει να τους προσφέρει τίποτα παραπάνω. Τους πρόσφερε ήδη τον έναν στον άλλο, σφαχτάρια να θυσιαστούν αναμεταξύ τους να φαγωθούν, να μισηθούν και να τελειώνουμε. Μετά να καθαρίσουν τα αίματα και τα δόντια τους και να ψάξουν άλλου για άλλη λεία, σε άλλο πάρτι, σε άλλο μπαρ, σε άλλη συναυλία, ή όπου τέλος πάντων βρίσκει κανείς κάτι να βάλει στο στόμα του, μην μένει πεινασμένος. Μα αυτοί δεν έχουν χρόνο για άλλη λεία. Αυτοί θέλουν μία και καλή, μία και τέρμα. Έχουν ήδη χάσει αίμα και δέρμα και δόντια και μαλλιά και χρόνο. Αυτοί δεν θέλουν να πάνε παρακάτω, το αίμα τους κάηκε και έχουν ο ένας πια μόνο τον άλλον. Δεν θα μισηθούν, δεν θα φαγωθούν, βρήκαν αυτό που έψαχναν, βρήκαν το για πάντα τους, το συμπλήρωμα τους, το κομμάτι τους. Το βρήκαν και τώρα όπου να ναι θα άρχιζε η αιωνιότητα.

Αρνητές καλεσμένοι και εορτάζοντές, βαθιά κοιμώμενοι, προετοιμάζουν τούρτες και από τα δύο μέσα, χάρτινα πιατάκια πλαστικά κουτάλια. Κλιπ κλακ και σλουρπ, γλύφονται τα κουτάλια και σαλιώνονται τα ποτήρια ενώ τα σώματα θα μείνουν απόψε παραπονεμένα. Είναι καθημερνή και όλοι έχουν γραφείο αύριο, περιμένουν τα email και τρέχουν οι προθεσμίες. Το πάρτι τελείωνε, μα πριν τελειώσει ψέλνουν το Χάπι Μπέρθντει ξανά για να πιάσουν τόπο οι ευχές. Τα μπαλκόνια δεν μπαίνουν μέσα, ανεξαρτητοποιήθηκαν από τα ρετιρέ, είναι μόνα τους τώρα. Που θα σε βρω μετά, θέλω να σε ξαναδώ, κάτω, ραντεβού, κάτω λοιπόν, σε πέντε λεπτά, σε πέντε λεπτά, τα λέμε στο πεζοδρόμιο.

Και καβάλησε το κάγκελο και παραμέρισε την καλαμωτή και έφτασαν και οι δύο στην άκρη του μπαλκονιού και μέσα έψελναν το Χάπι Μπέρθντει και πήρε φόρα και πήρε φόρα και την κοίταξε και τον κοίταξε και χαμογέλασε και πάει τον σκότωσε αυτό ήταν. Δίνει εκείνος ένα σάλτο και αυτή άλλο ένα και πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον και αρπάχτηκαν μέσα στην βαριά απελπισία τους από ότι βρήκαν. Χείλια, λαιμός, μαλλί, πεταμένη αγκαλιά στο κενό, σύντομη η πτήση και επώδυνη προσγείωση στην άσφαλτο όπου γίνονται επιτέλους ένα. Ένα σώμα, ένα πράγμα, μία μάζα, μία άμορφη κόκκινη μάζα λουσμένη με αίμα σπέρμα σάλιο μυαλά και κόκαλα μυτερά να εξέχουν να τρυπάνε τους εχθρούς μην και τους χωρίσουν. Ήρθαν, τους μάζεψαν σε κοινή σακούλα, γιατί ήταν αδύνατον να καταλάβεις πια ποιος ήταν ποιος. Τους έθαψαν έτσι ενωμένους στον αιώνα τον άπαντα, τυχερούς και μακάριους που τα κατάφεραν και βρήκαν το άλλο τους μισό.

Κανείς στα πάρτι δεν αντιλήφθηκε τι συνέβη μέχρι το επόμενο πρωί που το έδειξαν οι ειδήσεις. Όλοι νόμιζαν πως οι δύο καταθλιπτικοί τους φίλοι, έφυγαν – ως συνήθως - πολύ νωρίς.

Έμαθα ότι είμαι όντως Σουρλουλού όταν ήμουν μόλις πέντε χρονών, σε μία παραλία από εκείνες με τις πολύχρωμες ομπρέλες, τους ήλιους λουκουμάδες που τους πουλάνε πλανόδιοι, τους ανθρώπους μαγιό και τα κορίτσια που ντρέπονται με τους ωραίους κώλους. Ήμουν με ένα τόσο δα μπανιερό και ήταν η εποχή που το πάνω μέρος δεν το χρειαζόμασταν γιατί τι να κρύψεις μωρό παιδί σου λέγανε. Εγώ όμως ήθελα να κρύψω ότι κρύβεται και η μάνα μου κουρασμένη με μένα και την μοίρα της μάνας την βαριά, αρνιόταν. Και να χτυπάω εγώ το πόδι κάτω με πείσμα και να σταυρώνω τα χέρια θυμωμένη και να σουφρώνω τα χείλια γιατί ήθελα να βάλω σουτιέν, όπως είχα δει να κάνουν τα μεγάλα κορίτσια, ήμουν και εγώ γυναίκα φώναζα, δεν ήθελα να μοιάζω με τον ξάδερφό μου έτσι που με ήμουν και κοντοκουρεμένη και άβυζη. Και πάνω στο κλάμα και πάνω στο χαμό και πάνω στα σιχτήρια της μάνας μου, να σου περνάει η θεία Κλαίρη με την κίτρινη της ομπρέλα. Αχού καλέ θα γίνει μία αυτή, πω πω πω, βοήθεια μας! Γλωσσού μας βγήκε Βαγγελίστρα μου και δώστου τα γέλια και δώστου τα χάχανα και τα κανακέματα. Βρε μικρή Σουρλουλού, άκου τη μάνα σου! Κοίτα νάζι! Πω πω πω μην πέσει άντρας στο δρόμο της, πάει καταστράφηκε να λέει η Θεία Κλαίρη. Μα το δικό μου πέρασε και ξάπλωσα νικήτρια στην ξαπλώστρα με το πάνω μέρος του μαγιό να μου δαφνοστεφανώνει το ανύπαρκτο μου στήθος.

Το ανύπαρκτο μου στήθος βέβαια, συνέχιζε να δημιουργεί προβλήματα και να με αφήνει στην απέξω, να με πετάει εν ολίγοις εκτός του γυναικείου κράτους και να με τοποθετεί στον πάγκο με τα αγορόπαιδα. Το κραγιόν που τα υπόλοιπα -κοριτσένια – κορίτσια φόραγαν σαν εισιτήριο για την ενηλικούπολή, δεν έσωζε την κατάσταση. Οι ελεγκτές του κράτους αυτού – τα μεγαλύτερα αγόρια – δεν πείθονταν, καταλαβαίνανε ότι το διαβατήριο μου ήταν πλαστό και με φώναζαν και κλόουν. Έκλαιγα εγώ μετά στις τουαλέτες από το κακό μου και μουτζούρωνα το πρόσωπό μου μου με δάκρυα και λιωμένα χρώματα.

Ωστόσο, ο μέγας μου πόνος και καημός στην ηλικία των έντεκα ολόκληρων χρόνων μου, το πρόβλημα που δημιουργούσε τον Παγκόσμιο πόλεμο εναντίον μου μέσα μου, ήταν πως του Αγίου Βαλεντίνου δεν με περίμενε ποτέ κανένα λουλούδι. Τα κορίτσια με τα σουτιέν και τα κόκκινα κραγιόν τα μαζεύανε όλα και εγώ που περίμενα στον πάγκο να μεγαλώσω και να βρω άντρα να καταστρέψω, δεν έπαιρνα ούτε λάχανο. Και όταν ακόμα μία φορά βρήκα μία μικρή κατσιασμένη μαργαρίτα στο θρανίο μου και αναθάρρησα, η χαρά πέθανε νωρίς, γιατί λίγο αργότερα μου είπαν ότι ο Πάνος από το γυμνάσιο μου έκανε πλάκα. Αυτό όμως δεν με σταμάτησε από το να χρησιμοποιήσω αυτή την μαργαρίτα για την τέλεια απάτη και να στηρίξω πάνω της όλη του σουρλουλένια μου υπόσταση. Έτσι κράτησα το τσαλακωμένο λουλούδι και το πήγα στη μανά μου για να της δείξω ότι τώρα είμαστε στην ίδια μεριά, ότι τώρα είμαι και εγώ μεγάλο κορίτσι, βλέπεις; Και εκείνη συγκινήθηκε, για πρώτη της φορά με παραδέχτηκε, είπε πως κάτι πήρα επιτέλους από εκείνη, πως τώρα μεγάλωσα αλήθεια και πως έγινα επιτέλους γυναίκα. Πήρα το παλιολούλοδο πάνω στο όποιο στήριζα πλέον όλη μου την γυναικεία ταυτότητα, το κόλλησα στο ημερολόγιο μου και έγραψα ότι σήμερα πήρα το πρώτο μου λουλούδι από αγόρι. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που έγραψα οτιδήποτε σε ημερολόγιο. Μία εβδομάδα μετά, η Παναγία που δεν ξέχναγε την ξεδιαντροπιά μου, μου έστειλε μία φριχτή αιμορραγία, αίμα έτρεχε στα πόδια μου, ξεχείλιζε από μέσα μου και λέρωσε το φόρεμα μου. Πήγα κλαίγοντας σπίτι και με περίμενε εκεί, κατεβασμένη από την εικόνα ξανά, για να μου ρίξει το πιο βαρύ σκαμπίλι της γελώντας. Η γιαγιά με κοίταξε πονηρά, σαν να λέει αχ τώρα θα δεις μικρή μου τι σε περιμένει που βιαζόσουν, τώρα θα μάθεις για τα καλά με τι έχεις μπλέξει και έκανε πως λιβάνιζε.

Η κατάρα της Παναγίας, συνέχισε να με ακολουθεί ακόμα και αν εγώ προσπαθούσα να την ξεχάσω και όταν επιτέλους το στήθος μου άρχισε να μου κάνει τα χατίρια και έγινε γυναικείο και μπορούσα και εγώ να φοράω το κραγιόν μου με υπερηφάνεια όπως όλα τα κορίτσια που θέλουν να λέγονται κορίτσια και η μαμά μου καμάρωνε – τώρα δεν είχα όνομα, με φώναζε μόνο κούκλα μου – και ψάχναμε ποιόν άντρα θα βρω – αχ αχ- να καταστρέψω. Κόντυνα τα φορέματα λοιπόν και ψήλωσα τα πόδια μου και έμαθα να περπατάω, να κοιτάω και να μιλάω σαν γυναίκα. Οι άντρες πρέπει να σε θέλουν. Αυτό αρέσει στον άντρα, αυτό θα βάλεις μωρή, λέγαμε με τις φίλες μου και βγαίναμε για ψώνια με τα επόμενα αγόρια μάς να μας υποδεικνύουν τι να αγοράσουμε, αλλά γυρνούσαμε σπίτι μόνες μας και από τον σκοτεινό τον δρόμο. Δεν είχα ακούσει τον ήχο του ποδηλάτου που μας ακολουθούσε ενώ γυρνάγαμε, εκείνοι όμως είχαν ακούσει τα τακούνια μας. Κατέβηκαν γρήγορα και ήρθαν αμέσως και άλλοι. Τρία, πέντε, εκατό αγόρια όλα κατά πάνω μας, την φίλη μου την ξέρουν, εμένα όχι, με πιάνουν, ένας έρχεται από πίσω μου, μου πιάνει το στήθος με δύναμη, με σφίγγει πάνω του, τρομάζω, πονάω, κλαίω, δεν έχω φωνή να βγάλω, μόνο ντρέπομαι. Γελάνε, με αφήνουν, επιτέλους φωνάζω και τρέχουνε μην βρούνε μπελά. Την κατάπια την ντροπή μου. Γυρνάμε σπίτι και το λέμε στις μαμάδες γελώντας. Η φιλενάδα μου λέει ότι δεν έγινε και τίποτα, ότι κάνανε πλάκα, ότι είναι αγόρια και ότι στην τελική θα έπρεπε να χαίρομαι που μου έπιασαν τον κώλο γιατί αυτό σημαίνει ότι είναι ωραίος. Μου έπιασαν το στήθος, λέω. Λέει ότι είναι το ίδιο. Είναι; Θα είναι. Το κατάπια και αυτό, είναι αγόρια, έτσι κάνουν, έπρεπε απλώς να τα καταπιώ, μου το είπε και η ψιλικατζού άλλωστε, η κυρά Πόπη. Έτσι όπως γυρνάς μέσα στα σκοτάδια, με τα κοντά και τα τακούνια σαν την σουρλουλού, τι περίμενες να συμβεί; Αγόρια είναι πάνω στα κόκκινα τους, τι να σου κάνουν; Το κατάπια. Το μάγουλο μου έτσουζε ξαφνικά από εκείνο το παλιό χαστούκι της Παναγίας. Ήμουν λεπτή, στέκα, μα ο κώλος πεταχτός, τι σουρλουλού μωρέ είναι αυτή, εδώ δες σωματάκι, έλεγε η θεία Κλαίρη και μου έριχνε μια στον κώλο. Και η γιαγιά εκεί στα βαθιά της γεράματα, που είχε ξεχάσει πια το όνομα της και καθόταν στην καρέκλα, μόνο με κοίταζε σαν να μου έλεγε συγνώμη, πρόσεχε, θα ‘ρθουν χειρότερα.

Μεγάλωσα και πέθανε και η γιαγιά και η παλιά της φοβέρα πως όλες αυτές με τα κοντά είναι Σουρλουλούδες και θα τα βρούνε μπαστούνια, ξέχασα μαζί και τα χαστούκια της Παναγίας και σαν μεγάλη γυναίκα, είχα βρει πολλούς άντρες ευτυχώς να καταστρέψω. Μου τα έλεγε η μαμά ότι εμείς λέει έχουμε την δύναμη και θάλασσες στερεύουμε και βουνά κουνάμε, μόνο να ξέρουμε το πως. Δεν μου χρειάστηκε ποτέ να κουνήσω κανένα βουνό, κούναγα απλά τον κώλο μου και είχα ότι ήθελα. Ήταν εύκολο κι ας μίλαγε η γειτονιά, ζηλεύανε κι ας στριφογύριζε η γιαγιά στον τάφο της κι ας με αγριοκοίταζε η ψιλικατζού, κακό δεν είχα πάθει, κακό δεν είχα κάνει, τα μπλεξίματα των Σουρλουλούδων δεν με είχαν ακόμη βρει. Όμως οι κατάρες δεν κάνουν λάθος και οι νεκροί δεν ανησυχούν ποτέ άδικα. Βρέθηκε λοιπόν ο άντρας να πέσει στο δρόμο μου, εκείνος που προφήτευαν χρόνια τώρα γιαγιά, θεία Κλαίρη και Παναγία, που ήταν να του κάνω το κακό. Έτσι θα έλεγαν όλοι. Σαν γυναίκα, είχα ερωτευτεί και σαν σωστή Σουρουλού είχα καταφέρει αυτό που ήθελα. Και σαν κλασικό πορνίδιο τον είχα τυλίξει και τον έκανα -είπαν- ο,τι ήθελα αφού ήμουν εγώ μια, πω πω πω. Τώρα το όνομα μου ήταν ‘‘ Μία πωπωπω’’. Τι πήγε να κάνει αυτή εκεί; Για τα λεφτά καλέ, για την θέση, για το όνομα. Τέτοια Σουρλουλού είναι, ούτε την γυναίκα του δεν λυπήθηκε, σαν δεν ντρέπεται το πουτανάκι, Θεός να σε φιλάει από τέτοιες, τριάντα είναι, κοτζάμ γαϊδούρα και τον κατέστρεψε τον άνθρωπο. Αυτός ήταν άντρας, δεν έφταιγε εγώ τον παρέσυρα, εγώ τα έκανα όλα, εγώ επέμενα, εγώ δεν τον άφησα σε ησυχία, εγώ τον έβαλα σε πειρασμό, εγώ μόνο εγώ. Έτσι τους είπε ο άντρας, για όλα έφταιγα εγώ. Που να το ξέρει; Τι φταίει αυτός; Ποια ευθύνη να πάρει, γλίστρησες και έπεσε. Συγνώμη. Έτσι γεννήθηκα, είμαι γεννημένη Σουρλουλού, δεν ήθελα να σου κάνω κακό, σε αγαπούσα, συγνώμη και στην γυναίκα σου, δεν ήθελα ποτέ να σας κάνω κακό, είμαι σίγουρη ότι είναι καλή, γλυκιά και σοβαρή και σε αγαπάει πιο πολύ από τον ίδιο της τον εαυτό. Σε αγαπάει παρόλο που την κεράτωσες, τι πειράζει, άντρας ήσουν και εγώ άλλωστε φταίω, εγώ σε κατέστρεψα. Με είχες περάσει για καλό κορίτσι και εγώ τελικά σε κατέστρεψα, είπες. Είπαμε γεννημένη Σουρλουλού, τι να με κάνεις; Που να το ήξερες να κρυφτείς και να μην μπλέξεις; Με την επόμενη θα προσέχεις πιο πολύ, με την επόμενη που θα είναι στα αλήθεια καλό κορίτσι η γυναίκα σου δεν θα μάθει τίποτα και θα ζείτε ευτυχισμένοι , εγώ ήμουν η απογοήτευση, νόμιζες πως μπορούσες να με χειριστείς, να με βάλεις στη θέση μου. Σιγά άντρας τώρα έξυπνος εσύ, να μην μπορείς να κάνει καλά ένα μουνί; Πως σου ξέφυγε η κατάσταση έτσι; Πως μπόρεσα να σε καταστρέψω; Πως μπόρεσες εσύ να με αφήσεις να σε καταστρέψω; Που ήσουν εσύ όταν σε κατέστρεφα; Πως μπόρεσε εκείνη να σε συγχωρέσει και να κάνει ότι σε πιστεύει; Πως μπόρεσε η Παναγία να μου δώσει εκείνο το σκαμπίλι στην εκκλησία; Πως μπόρεσε η γιαγιά μου να μην με προειδοποιήσει για εσάς; Πως μπόρεσε ο Πάνος να μου κάνει πλάκα του Αγίου Βαλεντίνου; Δεν ντράπηκε κοντζάμ γυμνασιόπαιδό το κέρατο του; Πως μπόρεσε η μάνα μου να χαρεί τόσο για εκείνο το γαμωλούλουδο; Πως μπόρεσαν τα μπάσταρδα να με αγγίξουν χωρίς να θέλω και πως μπόρεσαν οι άλλες να με πείσουν ότι έφταιγα εγώ; Πως μπόρεσε η θεία Κλαίρη να με πιέζει να φιλάω τον αλκοολικό άντρα της που βρώμαγε κάθε Πάσχα; Πως μπόρεσε να ανεχτεί τα χαστούκια του και να κρύβει τους μελανιές με μέικ-απ; Πως μπορέσατε να μου πείτε στα μούτρα ότι σας χρωστάω χαμόγελα και αγκαλιές και φαγητά νόστιμα και παρηγοριά και αίματα και δάκρια; Και αφού σας τα έδωσα όλα, πως τολμάτε να με φωνάζετε ακόμα Σουρλουλού και μία πωπωπω και πουτάνα και γαμημένη και καριόλα;

Γεννήθηκα Σουρλουλού. Δεν το διάλεξα, δεν ήταν επιλογή, έτυχε, τύχη να σου πετύχει, μαύρη τύχη. Ότι κι αν κάνω, όπου κι αν πάω, πάλι Σουρλουλού θα είμαι. Το κουβαλάω. Αυτή είναι η τύχη μου. Δεν φταίει κανείς, έτσι γεννήθηκα. Όλες μας έτσι γεννηθήκαμε. Τύχη να σου πετύχει, μαύρη τύχη. Η γιαγιά μου γυρίζει ακόμα ανήσυχη στον τάφο. Με περιμένει για να ηρεμήσει, αλώστε όταν πεθάνω δεν θα είμαι πια Σουρλουλού. Μπορεί μέχρι τότε να έχω γίνει η μάνα κάποιου. Ως νεκρή θα με υπολογίζουν περισσότερο. Ως νεκρή μάνα ειδικά θα με κλάψουν και οι πέτρες και η γιαγιά μου θα ηρεμήσει επιτέλους και θα μπορέσει να κοιμηθεί τον αιώνιο ύπνο με την ησυχία της. Μπορεί όμως να είμαι μόνο μία νεκρή γριά, που θα έχει ξεχάσει και το όνομα της και δεν θα χρησιμεύει πλέον σε τίποτα, ούτε να καυλώσει κανέναν θα μπορεί, ούτε παιδιά να κάνει, μόνο να γκρινιάζει θα ξέρει για τα νερά που τρέχουν και τα περιστέρια που χέζουν. Μία τέτοια μπορεί να γίνω που δεν θα με κλάψει κανείς, στην ταφόπλακα θα γράφει ‘‘ένα πτώμα’’ – σκέτο - και εγώ θα κάνω ότι δεν θυμάμαι την γιαγιά μου όταν την δω και θα έχω για μία και πρώτη φορά επιτέλους, την ησυχία μου.

Μας έπεσε στο κεφάλι φέτος η Άνοιξη. Σε κανέναν δεν επιτρέπουμε να χαρεί, φέτος δεν γιορτάζει καμία φύση. Η δικιά μας η φύση πενθεί, μαράθηκε, όποιος πέθανε δεν αναστήθηκε. Φέτος δεν μας πήρε και μας σήκωσε, φέτος μας διέλυσε, μας έκανε κομμάτια. Μας έπεσε στο κεφάλι και μας το άνοιξε η άνοιξη, δεν μας λυπήθηκε και καλά μας έκανε, τα θέλαμε, ήμασταν απρόσεχτοι, αστόχαστοι, περιμέναμε σαν ηλίθιοι μια Άνοιξη να μας σώσει και δεν ντρεπόμασταν που δεν θέλαμε να χαρούμε την παγωνιά του Χειμώνα, την ασφάλεια του χιονιού, την ακινησία του κρύου μας σπιτιού. Θέλαμε τον χαμό, θέλαμε την ζωή, θέλαμε την αλήθεια χωρίς να μας αξίζει τίποτα. Για αυτό μας έπεσε στο κεφάλι η Άνοιξη και μας πέθανε, γιατί δεν την αξίζαμε. Και έχουμε απομείνει τώρα τραυματισμένοι και ολομόναχοι να περιμένουμε το ατέλειωτο καλοκαίρι να μας κάνει να ξεχάσουμε την ύπαρξη μας μήπως και ανοίξει καμιά καινούρια ιστορία πάλι από Σεπτέμβρη.

Όταν στο ποδόσφαιρο σε έδιωξαν από την ομάδα του σχολείου γιατί είχες δείρει έναν αντίπαλο, εγώ που στο καλό είχα πάει; Τα καλοκαίρια στο χωριό όταν μέτραγες τα παγωτά και τα μπάνια, γιατί δεν ήμουν εκεί να σου κρατάω το λογαριασμό; Γιατί δεν κλέβαμε μαζί κέρματα από το πορτοφόλι της μάνας σου; Τα χτυπημένα γόνατα μου δεν τα είδες ποτέ, ούτε τα έκαψες ποτέ με μπεταντίν και εγώ να δαγκώνομαι να νομίζεις ότι δεν πονάω για να σου κάνω την ηρωίδα. Δεν έκατσα ποτέ μαζί σου κάτω από τα αστέρια στην καλοκαιρινή επαρχία, να είμαστε και οι δυο δέκα και να μαντεύουμε τα ονόματα και τα σχήματα τους. Δεν ξάπλωσα ποτέ μαζί σου στα έντεκα μας, κανένα μεσημέρι στο κρεβάτι σου με τα σεντόνια με τους δεινόσαυρους, να κάνω πως κοιμάμαι γιατί ντρεπόμουν και εσύ να κολλάς στην πλάτη μου και να ντρέπεσαι μην και σε καταλάβω. Δεν έκατσα να σου πω τρομακτικές ιστορίες για στοιχειωμένα σπίτια και κατάρες γιαγιάδων, να φοβάσαι αλλά να παριστάνεις τον άνετο, μην σε περάσω για παιδάκι. Όταν ήσουν δώδεκα και σου άνηκε ο κόσμος όλος και ένιωθες παντοδύναμος, εγώ γιατί δεν ήμουν εκεί;

Γιατί το πρώτο σου φιλί δεν το έδωσες σε εμένα; Πώς μπόρεσα να σε αφήσω μόνο σου με το πρώτο σου κορίτσι; Στους πρώτους σου αγώνες που στο καλό ήμουν και δεν έκλεισε η φωνή μου να ζητωκραυγάζω όταν πήρες το χάλκινο μετάλλιο; Γιατί δεν κάναμε μαζί το πρώτο μας τσιγάρο; Δεν μου έμαθες ποτέ ποδήλατο και έφτασα τώρα τριάντα χρονών γαϊδούρα και δεν μπορώ χωρίς βοηθητικές. Στην τριήμερη της Τρίτης γυμνασίου μου, δεν ήρθες και δεν μέθυσα μαζί σου με φτηνή βότκα και δεν ήσουν εσύ αυτός που μου κράταγε τα μαλλιά όταν έκανα πρώτη φορά εμετό από το μεθύσι. Γιατί; Όταν ανακάλυψες ότι δεν υπάρχει Θεός και ένιωσες αβοήθητος γιατί δεν ήμουνα εκεί; Όταν έχασες την εμπιστοσύνη σου σε αυτόν τον κόσμο εγώ που ήμουν; Γιατί δεν ήμουν εγώ το πρώτο κορίτσι που σε κεράτωσε και γιατί δεν ήμουν εγώ το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκες; Γιατί δεν αντέγραψες από μένα στην Χημεία; Αν ήμουν εγώ στην τάξη, θα είχες γράψει είκοσι και δεν θα ξαναέδινες εξετάσεις τον Σεπτέμβρη. Που στο διάολο μπορεί να ήμουν όταν πέθανε ο αγαπημένος σου παππούς; Όταν τσακώθηκες με τον πατέρα σου γιατί σε έπιασε να καπνίζεις και έφυγες για μία μέρα από το σπίτι εγώ γιατί δεν ήρθα μαζί σου; Γιατί δεν ήμουν εκεί όταν ανέβηκες στο πρώτο σου μηχανάκι χωρίς δίπλωμα, να με πας βόλτα και να κάνουμε ότι τώρα πια μεγαλώσαμε; Όταν συνειδητοποίησες πως μία μέρα θα πεθάνεις και ένιωσες ασήμαντος και μόνος γιατί δεν ήμουν δίπλα σου;

Πως σε άφησα μόνο σου να περάσεις τόσα, να πονέσεις, να φοβηθείς; Πως σε άφησα να χαρείς χωρίς εμένα; Τι καλύτερο είχα να κάνω από το να ζω μέσα σου τόσα χρόνια; Τι σημαντικότερο είχε το δικό μου σώμα και δεν μπήκα μέσα στο δικό σου από νωρίς; Δηλαδή το αίμα το δικό μου ήταν πιο ζεστό και το προτίμησα;

Και τώρα που μου ήρθες κομματιασμένος και σμπαράλι, τώρα που έμαθα πού πονάς και τι φοβάσαι, τι μπορώ εγώ πια να κάνω; Δεν έχεις άλλο δέρμα καθαρό για να σου κάνω σημάδια, ούτε άλλη ελπίδα να μου δώσεις και εγώ να πω ψέματα πως στην έχασα. Μπορώ να σε βοηθήσω όμως να βρεις ένα ωραίο μέρος να σκάψεις τον τάφο σου. Μπορώ να σου πω ότι θα σε αγαπήσω περισσότερο τώρα που σε βρήκα, από ότι αν σε ήξερα από πάντα. Να μιλάω πιο δυνατά για να μην ακούγονται για λίγο οι φόβοι σου. Να μαζέψω τα γυάλινα πράγματα που θα σπάσεις από τα νεύρα σου. Να μου πεις τα προβλήματα της μέρας σου – θα σου τα λύσω όλα. Και μία μέρα, με το καλό, να σε συντρέξω να σκοτωθείς με την ησυχία σου. 

Αρχικά μείνετε μέσα. Μην τρέξετε. Μην φύγετε. Μην κρυφτείτε κάτω από τον καναπέ. Να είστε ψύχραιμοί. Μπορείτε να κλάψετε αλλά λίγο. Το αίμα είναι καλό να τρέχει, αφήστε το. Κυκλοφορούν πολλά καθαριστικά στην αγορά, κάποια είναι πανίσχυρα, κάποια είναι της πλάκας. Αν και το αίμα είναι ο πιο δύσκολος λεκές, δεν τα χρειάζεστε.

Καθίστε στο πάτωμα, ήσυχα. Και αφήστε το να τρέξει, να αναβλύσει από τον τοίχο, από τα έπιπλα από τις σωληνώσεις. Αφήστε το να τρέξει, να χυθεί. Το αίμα που δεν ξοδεύεται, σαπίζει και δηλητηριάζει τον οργανισμό σιγά σιγά. Αφήστε το να κοκκινίσει τα πάντα, να κάνει μικρές λιμνούλες, ποτάμια και παραπόταμους, να βάψει τους τοίχους σας μπορντό και ροζ. Να κάνει και εσάς τους ίδιος μέσα στα αίματα. Είναι αδύνατον να το σιχαίνεστε. Δικό σας είναι στο κάτω κάτω. Αφήστε το να περάσει από πάνω σας. Όσο κι αν νιώθετε ότι κολυμπάτε στα αίματα μην φοβάστε, δεν θα σας πνίξουν. Και όταν τα επιτρέψετε όλα αυτά, όταν δηλαδή απελευθερωθεί όλο και τρέξει καλά και στραγγίξει η ιστορία και δεν έχει άλλο, καθίστε για λίγο ακίνητοι για να βεβαιωθείτε ότι η αιμάτινη καταιγίδα πέρασε.

Έχετε κοπεί πότε στην μπανιέρα με ξυραφάκι; Έχετε δει το αίμα σας να αναμιγνύεται με το νερό; Να κοκκινίζει το νερό; Πόσο καθαρό φαίνεται το νερό μετά μόλις ξεπλυθεί από το αίμα, το έχετε ποτέ προσέξει; Με το νερό και εσείς θα ξεπλύνετε τα πάντα. Θα πάρετε ένα λάστιχο και θα αρχίσετε να ρίχνετε καθαρό νερό βρύσης. Απλό νερό, αυτό που πίνουμε. Δείτε το να αναμιγνύεται με το αίμα και μετά να τρέχει ξανά πεντακάθαρο. Θα έχετε υπομονή. Θέλει τον χρόνο του και την σωστή πίεση. Οι τοίχοι σας όμως μετά θα είναι δύο φορές πιο λευκοί και τα έπιπλα σας θα είναι πιο δικά σας θα δείτε. Όποιος λεκές μείνει είναι για ομορφιά, μην τον πολεμήσετε με σούπερ άζαξ, δεν θα βγει. Ότι αίμα χάθηκε, θα αναπληρωθεί από μόνο του, αν χρειαστείτε επιπλέον όμως, θα βρεθούν διάφοροι να σας φέρουν αμπούλες, μην ανησυχείτε, ξέρουν αυτοί, θα έρθουν.

Το σπίτι σας είναι και πάλι πεντακάθαρο, σε μπόλικο χρόνο και με αρκετό κόστος. Το αίμα είναι ο πιο δύσκολος λεκές. Μετά είναι το κόκκινο κρασί και η σοκολάτα.

Με βαθύτατη συγκίνηση, τούτη εδώ την ύστατη ώρα, αποχαιρετάμε των αυτών την πολύχρονη, για την ακρίβεια τρίχρονη, μικρομέγαλη σχέση και συνένωση και αγάπη, στο ταξίδι της στην αιωνιότητα, και εκεί γενικά που πάνε οι κεκοιμημένοι έρωτες. Και μόνοι τους, με τα ίδια τους τα χέρια, έπλασαν και κατασκεύασαν κατ’ εικόνα και κατ’ ομοίωση τους,-λίγο ένας, λίγο ο άλλος- τον έρωτα αυτόν. Όμως τα μπαρ γρήγορα δεν τους χώραγαν, η σκιά της Ακρόπολης ήταν μικρή, οι βεράντες μίζερες, η θάλασσα γκρίζα πολύ και δεν έβλεπαν μέσα της ο ένας τον άλλον. Και μόνον όταν οι υπάρξεις τους αλληλοκατακτιούντουσαν, ηρεμούσαν, μόνο τότε καθόντουσαν λίγο ήσυχοι. Για αυτό και κλείστηκαν στον Παράδεισο Αμαρουσίου, σε ένα διαμέρισμα στην λευκή πολυκατοικία με την πυλωτή, παραπλεύρως της λεωφόρου Κηφισίας. Δεν ντράπηκαν, δεν δίστασαν, δεν αμφιταλαντεύτηκαν, δεν αναποφάσισαν, ούτε καν το ξανασκέφτηκαν, απλά είπανε το μεγάλο ναι - εδώ άνω τελεία γιατί ουφ, έχει και ζέστη στο Πρώτο. Την πήραν την απόφαση στον πρώτο πάνω μήνα, να μοιραστούν τα πουλόβερ τους και τα κλινοσκεπάσματα τους και να χαζεύουν τα ίδια ταβάνια. Σκύλο δεν πήραν, γιατί θα ήταν βιαστικό και τι τους φταίει τώρα το ζωντανό.

Και ξεκίνησαν τα μα περνάω τέλεια μαζί σου, πόσο αστείο που δεν μαζεύεις ποτέ το πιάτο σου, είσαι τόσο γλυκιά όταν δεν θες να δούμε την ταινία που διάλεξα, είσαι απίστευτα καυλωτικός όταν ροχαλίζεις, λες να μείνουμε για πάντα μαζί; Γιατί εσύ δεν είσαι σίγουρη; Είμαι! Ναι αλλά εγώ μάλλον είμαι περισσότερο. Δεν θα με βαρεθείς; Όχι. Και θα με θες για πάντα; Δεν μπορώ να φανταστώ πως γίνεται να μην σε θέλω. Τότε, θα κάνουμε οκτώ παιδιά και θα βασιλέψουμε τη χώρα, θα πάμε στη Νέα Υόρκη και μετά/ Ε!! Πώς το ήξερες; Ήθελα πάντα να πάω στη Νέα Υόρκη-,στην Σανγκάη, στο Περού, θα πέσω σε ποτάμι για σένα, θα ανέβεις σε έναν ουρανοξύστη για μένα, θα συμπληρώνουμε ο ένας τα λόγια του άλλου, θα βγαίνουμε ραντεβού οι δύο μας κάθε Παρασκευή ο,τι κι αν γίνει, θα πηδιόμαστε στην τουαλέτα του εστιατορίου και στα πάρκα, δεν θα βαλτώσουμε ποτέ εμείς σαν τους άλλους, το σεξ θα είναι πάντα τέλειο, θα είσαι η καλύτερη μου παρέα, θα είσαι ο καλύτερος μου φίλος, θα πεθάνουμε με μία μέρα διαφορά, θα μας θάψουν μαζί.

-λίγα δάκρυα από βαρυπενθούντες συγγενείς και κάποια ρουφήγματα μύτης σε άψογα λευκά μαντήλια τώρα βαραίνουν την ατμόσφαιρα. Μικρή παύση-

Ευδαίμονες να είναι όσοι πιστεύουν ακόμα στα απίστευτα, πλάκα έχουν, δεν πειράζει. Ευδαίμονες, αυτοί που τα σώματα τους έχουν υπάρξει ζωντανά. Δεν συμβαίνει κάθε μέρα. Ευδαίμονες και μόνοι όσοι αλληλοπληγώθηκαν και δεν αλληλογιατρεύτηκαν. Ο καθείς κουβαλάει το σταυρό του σε αυτή την ζήση.

Ευδαίμονες όσοι αλληλοφαγώθηκαν και αλληλοξεράστηκαν. Ευδαίμονες οι στο ''για πάντα'' πιστεύοντες, γιατί σε αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών. Ευδαίμονες οι ένοχοι, είναι και αυτοί άνθρωποι. Ευδαίμονες οι αγνοί που δεν ήταν ποτέ αθώοι. Κανέις δεν είναι και τα δύο άλλωστε. Ευδαίμονες να είναι οι τολμηροί, οι φοβικοί, οι ελπιδοφόροι και οι στρουθοκαμηλίζοντες. Από κάτι κρύβονται και αυτοί, κάτι προστατεύουν. Ευδαίμονες και οι μαλάκες. Μην τους κρίνετε σκληρά, είναι παρεξηγημένοι. Lacrimosa dies illa, qua resurget ex favilla, judicandus homo reus, huic ergo parce, Deus, pie Jesu Domine, Dona eis requiem.

Θρηνώ και οδύρομαι όταν σκέφτομαι το τέλος. Και πέρασαν οι μήνες, και ήρθε το καλοκαίρι στην Αμοργό, τα Χριστούγεννα στο Λονδίνο, το Πάσχα στα Τρίκαλα, και γέμιζε φωτογραφίες το σπίτι και το κινητό, και ήρθαν οι βραδιές με τους φίλους, ήρθαν τα επιτραπέζια στον καναπέ, ήρθε και ένα τραπεζάκι από τα Habitat δώρο της Φιλοθέης, της μάνας Εκείνου. Ήρθε και η μάνα Εκείνης στην Αθήνα και έκατσε δύο μήνες γιατί την πόναγε το ισχίο και δώστου Εκείνος πάνω κάτω με το κόκκινο το smart την Κηφισίας να περάσει η νύχτα να κοιμηθεί η γριά, να μην ακούει άλλο την προφορά και την γκρίνια. Ήρθε και το Σάββατο πρωί σούπερ μάρκετ, Κυριακή μεσημέρι στο φιλικό μουγγό ζευγάρι. Και ο νέος συνάδελφος Εκείνης ήρθε, και παραλίγο να χτυπήσει το κουδούνι της λευκής τους πόρτας αλλά δείλιασε και έφυγε, αλλά την άλλη μέρα ορκίστηκε ότι θα ναι πιο προσεκτικός. Και πέρασε ένας χρόνος και πέρασε και άλλος μισός και το σεξ αραίωσε γιατί πως να το κάνουμε, αυτό παθαίνει το σεξ μετά από καιρό, αραιώνει. Και ο καναπές έγινε πιο βολικός από το κρεβάτι και ο Παράδεισος Αμαρουσίου πιο φιλόξενος από τον δικό τους ιδιωτικό παράδεισο. Και δεν χρειάστηκαν ούτε φίδι να τους κολάσει, ούτε θεό για να τους διώξει. Εκδιωχτήκαν από μόνοι τους, το κάνανε γυαλιά καρφιά χωρίς βοήθεια. Το κάνανε λαμπόγυαλο και δεν έμεινε ούτε πορσελάνη όρθια.

Ω, Θεέ μου και πατέρα και δημιουργέ μας, εσύ είσαι η ανάσταση, εσύ και η ζωή και για εμάς τίποτα δεν άφησες, όλα μας τα πήρες, και μας έκανες φθαρτούς και σύντομους και ανίκανους να αγαπήσουμε και να δοθούμε ολόκληροι. Και φοβισμένους μας έκανες και έτοιμους να βυθιστούμε στην ρουτίνα και στην ανία.  Και ανυπόμονους, και ανικανοποίητους, να πρέπει να ψάχνουμε το επόμενο, το καινούργιο, το καλύτερο, να θέλουμε ότι δεν μας ανήκει και να αποστρεφόμαστε ο,τι έχουμε. Πως μπόρεσες; Την δική σου υπομονή δεν ήξερες να μας την δώσεις; Ποιός νομίζεις ότι είσαι και μας το έκανες αυτό; Πως ανέχτηκες να μας πλάσεις τόσο δυστυχισμένους μόνο και μόνο για να μας κάνεις στο τέλος χώμα;-

Kαι δεύτε λάβετε τώρα τελευταίον ασπασμό και χλιαρό φάσωμα σε μία μπάρα στο Χαλάνδρι και από τότε, μόνο φιλί στα πεταχτά αντάλλασσαν και ο καθένας μετά στον καναπέ του και στον κόσμο του.  Και ήρθε και έφτασε η Παρασκευή όπου Εκείνος δεν πήγε στο ραντεβού τους που είχε καταντήσει με τα χρόνια σιωπηλή διαμαρτυρία, γιατί είχε δουλειά στο γραφείο μέχρι αργά. Και την επόμενη μέρα σε σπίτι φιλικό, με ζευγάρι φίλων, ώρα περασμένη, δεκάτη βραδινή, να τον καλεί η Άλλη πάλι από το γραφείο. Και Εκείνος να φεύγει τρέχοντας γιατί είχε ξεχάσει το φωτοτυπικό αναμμένο, και ποιος να ξέρει τι θα πλήρωναν στον ΟΤΕ τους είπε απο την φούρια. Εσύ αγάπη μου να κάτσεις με τα παιδιά, παιδιά να μου την προσέχετε.

Και όταν Εκείνος γύρισε στον Παράδεισο Αμαρουσίου, Εκείνη έλειπε. Και έλειπε και η ρόμπα της, και η γούνα της η λεοπάρ η οικολογική, -τα ζώα είναι πλάσματα του κυρίου και είναι και φίλοι μας-, και τα τέσσερα βιβλία που την κατηγορούσε ότι δεν διάβασε ποτέ, και τα φτηνιάρικα της κοσμήματα και τα όλα της. Και ο

Παράδεισος Αμαρουσίου, δεν ήταν και επίσημα πια παράδεισος αλλά έγινε ξανά μία γειτονιά πίσω από την Κηφισίας που έτρεχε ατάραχη.

Εσύ λοιπόν, εσύ που είσαι ο Θεός των ανθρώπων και τον θάνατο -για πάρτη σου και μόνο- κατάργησες και τον διάβολο νίκησες, εσύ, σε σένα λέω, που τον κόσμο μας και την ζωή -λες- ότι έφτιαξες. Ανάπαυσε τον έρωτα Αυτών, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω αναψύξεως, εκεί που δεν υπάρχει πίκρα και στεναγμός, εκεί που δεν υπάρχει ύπνος χωριστός, τσιγάρο μόνος στο σαλόνι, ψάξιμο στα μηνύματα του κινητού. Εκεί που δεν υπάρχει η Άλλη, εκεί που δεν έχει καινούργιους συναδέλφους, είναι όλοι οι ίδιοι και άσχημοι. Εν τόπω κατανόησης και εν τόπω υπομονής, εν τόπω γαλήνης και όμορφης αγάπης ανθρώπινης και εν τόπω ατέλειωτης καύλας και ανεξάντλητης. Όλα ‘’τα ποιά είναι αυτή, μα αφού σου είπα, ξέρεις κατι σε βαρέθηκα με την ανασφάλεια σου, ε, τράβα λήστο το θέμα σου πια, ώρες, ώρες αναρωτιέμαι, άστο τίποτα, μπορείς σε παρακαλώ πολύ να αναπνέεις σιγότερα; Να το αφήσουμε για άλλη φορά, είσαι τόσο μαλάκας που απορώ με τον εαυτό μου, δεν ήσουν έτσι παλιά, κοίτα πως έγινες, είσαι για τρελόγιατρό, τα παίρνεις τα χάπια σου; Μαζέψου γιατί άντε, δεν θέλω και πολύ να τα διαλύσω όλα ξέρεις, δεν ξέρω αν ήμουν ποτέ ερωτευμένη τελικά, κοίτα πως με έχεις κάνει’’, Σβήστα. Σχώρα τα. Κάντα να ξεχαστούν για πάντα. Άσε μας να θυμόμαστε τα καλά τους, , τα όμορφα, τα χαρούμενα, τα αγαπημένα. Ανάπαυσε τον έρωτα Αυτών, στον αιώνιο κόσμο των ερώτων που δεν υπάρχει χρόνος ούτε τέλος. Τον ζωοποιών, τον βαθιά ανθρώπινο, τον φτιαγμένο από κόκαλα και αίμα, τον τα πάντα πληρούντα έρωτα, εις τους αιώνες των αιώνων.

Αιωνία του η μνήμη και σε πιθανή μοναξιά Αυτών ας μην ελπίζουμε σε πισωγύρισμα, κρίμα θα είναι. Αλλά και πάλι, άνθρωποι είμαστε και θαυμαστά τα έργα μας.

Αιώνια η μνήμη, αιωνία η μνήμη, αιωνία αυτού η μνήμη.

Αμήν.

Ζωή σε εσάς.

Και στα δικά σας.

Και του χρόνου.

Περάστε για καφέ και κονιάκ γιατί περιμένουν και άλλοι.

Καμιά φορά κράταγε το κεφάλι της στα χέρια, έβλεπε από πιο χαμηλό ύψος έτσι, αλλά μπορούσε να το κρατήσει και ψηλά - αν ήθελε - για να απολαύσει την θέα. Δεν το συνήθιζε ωστόσο, γιατί τα ύψη την τρόμαζαν. Υπήρχε όμως η επιλογή. Μπορεί και να είχε βολευτεί στην περιορισμένη όραση, τι να πει κανείς. Αυτό όμως που δεν είχε μάθει ήταν ότι οι μέρες της ήταν μετρημένες, ότι ο χρόνος έτρεχε αντίστροφα για εκείνη από την στιγμή που δεν μίλησε. Έπρεπε να είχε ενημερωθεί πρώτα ως προς το τι σημαίνει το ζωή χωρίς κεφάλι. Δεν ρώτησα τίποτα, το είπες εκείνος και αυτή έτρεξε να βρει το πιο κοφτερό τσεκούρι, να του είναι εύκολο μην μας κουραστεί. Ναι, είχε δει κι άλλες να τριγυρνάνε χωρίς κεφάλι είναι αλήθεια, δεν ήταν δα και η πρώτη. Οι ακέφαλες δεσποινίδες συχνά πυκνά σουλάτσαραν με καποιον αντρα διπλα τους να τις συνοδεύει. Τις έβλεπε αλλά δεν τις ρώτησε ποτέ τίποτα, δεν την είχαν ποτέ απασχολήσει. Έλεγε μέσα της, εγώ ποτέ δεν θα καταντήσω έτσι, αυτές είναι άλλο. Είχε κάνει λάθος. Τώρα καταλάβαινε ότι κάτι προσπαθούσαν να της πουν με τα αόρατα χείλια τους, έτσι που πέρναγαν βιαστικά και ακέφαλες από δίπλα της, αλλά εκείνη δεν είχε δώσει σημασία.

Όταν άρχισε να συνειδητοποιεί τι την περίμενε, κατηγόρησε εκείνον που δεν την είχε κατατοπίσει εγκαίρως. Γκρίνιαξε, φώναξε, έκλαψε και αυτός κρατούσε στο χέρι του ένα κεφάλι πνιγμένο στις μύξες και το άφηνε εκεί να πλαντάζει. Της το έδινες πίσω όλο και πιο σπάνια. Όταν το έπαιρνε στην αρχή το τοποθετούσε στην παλιά του θέση, αλλά τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο. Ναι η μονωτική ταινία έκανε δουλεία αλλά δεν άξιζε και τα τριανταεννιά και εννενήνταέννια ευρώ. Όλοι ήξεραν ότι κατά βάθος το κεφάλι της δεν ήταν πια δικό της όσο καλά και αν παρίστανε την αρτιμελή στον κόσμο. Όλοι ήξεραν ότι ήταν ακέφαλη και φαινόταν στο βλέμμα τους, φαινόταν στην φωνή τους. Ήθελαν να την σώσουν άλλα δεν ήξεραν πως και τελικά την μόνο άγγιζαν συμπονετικά στον ώμο και άλλαζαν πεζοδρόμιο από την λύπηση και την ενοχή.

Ένα ακέφαλο πτώμα εξαφανίζεται πιο εύκολα. Τρομάζει λιγότερο η όψη του από ένα ολόκληρο γιατί παρά την φρικαλεότητα του δεν μοιάζει με άνθρωπο. Δεν βλέπεις πρόσωπο και έτσι δεν μπορεί ο εγκέφαλος σου να αναγνωρίσει αυτό τον σάπιο κορμό για πλάσμα με ιστορία. Μετά το θάβουν κάπου ανώνυμα ως απομεινάρι κάποιου και τελείωνε εκεί, ειδικά αν δεν σε ψάχνει κανείς. Και εδώ που τα λέμε γιατί να σε ψάξει, μόνη σου έχεις πει πάρε μου το κεφάλι, χάρισμα σου. Γιατί να σε αναζητήσει κανείς; Ακέφαλο άνθρωπο. Και τι να σε κάνει κι όλας χωρίς κεφάλι, έτσι μισό;

Αδυνάτισε. Δεν μπορούσε να φάω. Αυτό ήταν καλό, τόσα χρόνια δίαιτες και τα περιττά κιλά έφυγαν με έναν αποκεφαλισμό. Θα έπρεπε να το είχε σκεφτεί νωρίτερα αυτό. Αναρωτιόταν πόσα κεφάλια μπορούσε ο άλλος να έχει πάρει. Ήταν σίγουρη πολλά, πίστευε πως έχει ολόκληρη συλλογή κάπου. Δεν ήξερε πόσες επιβιώνουν μετά από αυτό. Οι μελέτες δεν είναι ξεκάθαρες. Αν δεν πεθάνεις αμέσως, ζεις για λίγο, αλλά το προσδόκιμο επιβίωσης είναι μικρό. Εκείνη κράτησε δεκαοχτώ ολόκληρους μήνες. Η υπομονή της λέει έφταιγε, είχε υπομονή, άντεχε, αν είχε χείλια θα τα έσφιγγε, είπε ο γιατρός χαριτολογώντας. Είχε χείλια ήθελε να του πει, απλώς δεν ήταν εντελώς δικά της. Δεν είπε τίποτα όμως. Υπομονή, κουράγιο, ψυχραιμία, παθητικότητα. Αυτά την έσωσαν. Ξέρει να ακολουθώ, να ακούει για να μην ακούγεται, να είναι ήσυχη, μα μην κάνει φασαρίες, να σέβεται ακόμα κι όταν δεν την σέβονται, να λέει αλήθεια ακόμα κι αν της λένε ψέματα (εκτός αν της ζητήσουν να πει ψέματα, τότε ναι, θα πει ψέματα). Όλα αυτά που τόσα χρόνια της είχαν μάθει να είναι, τελικά την βοήθησαν να ζήσει τόσο πολύ χωρίς κεφάλι. Αυτήν, που το μόνο που άκουγε μια ζωή ήταν να προσέχει για να μην φάει το κεφάλι της και πρόσεχε τα πάντα, κατέληξε να μπει στα βιβλία για ρεκόρ επιβίωσης ως ακέφαλη. Άδικα τόσος φόβος, τόση προσοχή, τόση ατολμία. Έζησε και το χειρότερο και δεν άλλαξαν και πολλά. Αλλά δεν της είχε πει ότι ήταν η αρχή του τέλους της αυτό, κανείς δεν της το είπε. Για αυτό θα ήθελε να είχε μιλήσει, να είχε φωνάξει, να τον είχε σπάσει αυτή πρώτη στο ξύλο, να είχε φύγει. Είχε επιβιώσει βεβαίως, αλλά ήταν σαν να μην υπήρχε. Αυτό το ένιωθε γιατί σιγά σιγά έσβηνε, γιατί ένας ακέφαλος άνθρωπος δεν είχε και πολλά να προσφέρει στην κοινωνία, περίσσευε δηλαδή, πως να το κάνουμε, ήταν βάρος. Ήταν ντροπή. Ήταν ένας άνθρωπος που είχε υποκύψει, ήταν ηττημένος. Κανείς δεν τον ήθελε.

Έτσι μία μέρα καθόλου διαφορετική, εκεί που εκείνη περπατούσε ένα βήμα πίσω από αυτόν με την μονωτική ταινία τυλιγμένη στο λαιμό και το κομμένο κεφάλι στερεωμένο, η καρδιά της σταμάτησε. Σαν διακόπτης, λες και έσβησες τον γενικό. Σωριάστηκε στα πεζοδρόμια με ανακούφιση. Από την πτώση το κεφάλι της ξεκόλλησε. Το ακέφαλο πτώμα κάτω και το κεφάλι λίγο πιο μακριά. Και αυτός στεκόταν παραδίπλα τους έντρομος ένοχος. Τώρα όλοι ήξεραν ποιος έφταιγε. Όλοι τον έδειχναν με το δάχτυλο γιατί πια δεν μπορούσαν να κάνουν πως δεν βλέπουν, μπροστά τους έγινε. Ήρθε η αστυνομία, ο εισαγγελέας, έγιναν δικαστήρια, φυλακές, βγήκαν ορισμοί και γράφτηκαν βιβλία. Καμία άλλη δεν ξανά έχασε το κεφάλι της. Τώρα ο κόσμος ήταν υποψιασμένος και δεν έδινε το κεφάλι του έτσι για πλάκα σε κανέναν. Οι ακέφαλες δεσποινίδες σιγά σιγά εξαφανίστηκαν, τις προσπέρασε ο χρόνος. Γεμίσαμε γυναίκες ολόκληρες, καμία δεν περίσσευε. Και αυτή η ηλίθια μονωτική ταινία που τόσο όλοι εμπιστευόντουσαν αποδείχθηκε και δημόσια της πλάκας.

Στην πιο παγωμένη πόλη δεν επιτρέπονται οι δημόσιες εκδηλώσεις αγάπης, είναι θέμα καλών τρόπων. Δεν μας ενδιαφέρει καθόλου αν φιλάτε αγόρι ή αν φιλάτε κορίτσι, αν είστε ένας ή πολλά ή αν είστε το, αν υπάρχετε ή αν δεν υπάρχετε. Δεν μας ενδιαφέρει καθόλου. Μας ενδιαφέρει μόνο να μην φιλιέστε δημόσια. Ναι ακριβώς, ούτε στα πεταχτά. Η αγκαλιά είναι συζητήσιμη. Μόνο εάν είναι εμφανές ότι πρόκειται για έναν φιλικό εναγκαλισμό ή έστω για μία τυπικότητα μεταξύ δύο καλών γνωστών είναι επιτρεπτή. Προσέξτε όμως. Αν γίνει αντιληπτό ότι τα αγκαλιασμένα σώματα έλκονται ερωτικά ακόμα και στο ελάχιστο, μην πάτε να μας το παίξετε έξυπνοι. Μην προσπαθήσετε να μας παραπλανήσετε, θα το καταλάβουμε αμέσως. Στην πιο παγωμένη πόλη οι άνθρωποι είμαστε πεινασμένοι. Πως τολμάτε να μας τρίβετε την ευτυχία σας στα μούτρα μας; Ποιό θράσος σας έκανε να νομίζετε ότι έχετε αυτό το δικαίωμα; Εδώ οι άνθρωποι είμαστε βιαστικοί, τρέχουμε να κρυφτούμε, μας κυνηγάει ο εαυτός μας να μας ζητήσει τα ρέστα για το χάλι μας. Και έρχεστε εσείς, με τον έρωτα σας παραμάσχαλα και την ευτυχία σας να σας μετατρέπει σε χριστουγεννιάτικο λαμπιόνι και περιμένετε από εμάς να το ανεχτούμε. Εμάς που έχουμε καεί από τα προπέρσινα Χριστούγεννα και έχουν ξεχάσει να μας ξεκρεμάσουν. Εμάς που περιφέρουμε το σώμα μας σκουριασμένο. Εμάς που κάθε φορά που εσείς φιλιέστε το δικό μας στόμα γεμίζει αίμα, όταν αλληλοσπαράζεστε στο δικό μας δέρμα αφήνονται οι μελανιές και με κάθε ερωτευμένο βλέμμα που ανταλλάζετε δημόσια, τα δικά μας σωθικά καίγονται.

Πως την περιφέρετε έτσι την ευτυχία σας; Δεν φοβάστε μην σας την κλέψουνε; Μην μας βλέπετε έτσι, εμείς είμαστε ευγενείς και συγκροτημένοι πολίτες, φιλήσυχοι σε ένα καθώς πρέπει κράτος αλλά μην υποτιμάτε την πείνα μας. Είμαστε χρόνια νηστικοί εδώ και αν σας ξαναδούμε να το ξανακάνετε μπορεί και να σας επιτεθούμε, μπορεί και να σας κάνουμε μία χαψιά. Και εκτός όλων των άλλων, η πραγματική ευτυχία θα έπρεπε να είναι κρυφή, σιωπηλή, να μην φαίνεται, να μην φωνάζει, να είναι αθόρυβη. Θα έπρεπε να είσαστε και εσείς γκρι όπως είμαστε όλοι οι υπόλοιποι, να είσαστε μαρμάρινοι στο πεζοδρόμιο σαν όλους τους άλλους, τι την θέλετε την ζωντανή σας σάρκα;

Μόνο στην απόλυτη ιδιωτικότητα, σύμφωνα λοιπόν με τους νόμους της πιο παγωμένης χώρας μας, επιτρέπεται η ερωτική εκδήλωση. Μόνοι σας να κάνετε ότι θέλετε, δεν μας νοιάζει τι κάνετε μόνοι σας, εμείς δεν απαγορέψαμε ποτέ την αγάπη, απλά δεν θέλουμε να μας βάζουν το μαχαίρι στο κόκκαλο, δεν μας αρέσει να μας χτυπούν εκεί που πονάμε. Να γυρνάς και να διαλαλείς την ευτυχία σου είναι αγένεια, λυπήσου λίγο τους δυστυχισμένους. Έτσι επιτάσσουν οι καλοί τρόποι. Άλλωστε οι ευτυχισμένοι πρέπει να είναι και μεγαλόψυχοι. Έχετε ευτυχία εσείς μέσα σας, έχετε γιορτή, θα έπρεπε να μην θέλατε να σκανδαλίζετε τους υπόλοιπους, θα έπρεπε να σας αρκεί η δική σας κοσμογονία. Γιατί να μην μας αφήνετε να ζήσουμε την μουντή μας καθημερινότητα χωρίς ενοχές; Εμάς που απλά υπάρχουμε, εμάς που νομίζουμε ότι έχουμε πεθάνει και περιμένουμε να δούμε το κηδειόχαρτο μας έξω από την πόρτα μας. Δεν θα έπρεπε να μας τρίβετε την ευτυχία σας στα μούτρα μας, αλλά να μας κοιτάτε με συμπάθεια. Να μας αφήνετε να υποθέτουμε ότι είστε και εσείς σαν εμάς και πως όλη αυτή η ιστορία με τα κόκκινα μάγουλα και τα δαγκωμένα χείλια ανήκει μόνο στα παλιά παραμύθια. Να μας κάνετε να νομίζουμε ότι δεν φταίμε εμείς που ακόμα δεν την βρήκαμε, ούτε ότι η ζωή είναι άδικη, αλλά πως στην πραγματικότητα απλώς δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα. Δεν ντρέπεστε να μας βάζετε στην φριχτή λίστα αναμονής αυτής της ευτυχίας; Δεν ντρέπεστε να ρίχνετε πάνω μας την κατάρα της ελπίδας; Εσείς βρήκατε την ευτυχία σας, μπορείτε τώρα να πεθάνετε ήσυχοι, εμείς τι σας φταίμε να στριφογυρίζουμε στα φέρετρα μας ανικανοποίητοι εις τον αιώνα τον άπαντα;

Αξίζει τόσο πολύ πια ο έρωτας σας ώστε να σας οδηγεί σε τέτοια παρανομία; Γιατί μετά την πρώτη κλήση που θα πληρώσετε θα έρθει το αυτόφωρο, δεν κάνουμε εκπτώσεις εδώ στον νόμο. Για αυτό παρακαλώ δεχτείτε τους κανόνες. Εδώ, στην πιο παγωμένη πόλη, δημόσια είμαστε όλοι συγγενείς, ή φίλοι, ή γνωστοί ή ξένοι μεταξύ μας, αλλά ερωτευμένοι δεν είμαστε. Κάντε μας την χάρη και απαλλάξτε μας από την ευτυχία σας και εμείς θα κάνουμε πως δεν ξέρουμε. Και φυλάξτε την χαρά σας, προσέξτε την, χαλάει εύκολα και διορθώνεται δύσκολα, άμα την χάσεις, τέλειωσε. Γιατί πάντα θα βρεθεί κάποιος αγενής και αχάριστος πολίτης που πάνω στην μεγαλύτερη σου θλίψη θα θέλει να σου μοστράρει την ευτυχία του και να φιλήσει τον άνθρωπο του μέσα στα μούτρα σου. Οι άνθρωποι όταν ερωτεύονται ξεχνούν και καλούς τρόπους και ανατροφή. Για αυτό λοιπόν, για τελευταία φορά, θα σας παρακαλούσαμε να μην μας τρίβεται την ευτυχία σας στα μούτρα μας. Την επόμενη θα υπάρξει βαρύ πρόστιμο. Θα σας καταγγείλω, δεν με νοιάζει τίποτα. Καλή σας μέρα κύριε Τάδε.

Με λένε μουνί, πως κατάντησες έτσι; Ήρθα γιατί δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Σε αγαπώ πολύ. Να ξαναρθείς να σε αγαπήσω περισσότερο. Με λένε καργιόλα, γαμημένη, πρόσεχε λίγο, για να με χτυπήσεις θα δώσεις περισσότερα. Ήρθα γιατί εκείνος ήθελε, χρώσταγε, δεν μπορεί να ξεκόψει, δεν ξέρω αν τον αγαπώ αλλά είναι ο άνθρωπος μου, όλοι χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο, κανείς δεν αντέχει μόνος. Έπεσα πάνω στην πόρτα δεν είναι μελανιά αυτό, όταν θυμώνει μόνο και όχι κάθε μέρα. Δεν θέλω να με σώσεις φίλε, είναι ο άνθρωπος μου στο είπα. Δεν μπορώ να βρω άλλον, αυτός είναι ο δικός μου, δεν αλλάζεις άνθρωπο όταν τον βρεις. Με λένε η Βουλγάρα, η Ρουμάνα, η Ρωσίδα, δεν έχω κανονικό όνομα. Ούτε χαρτιά έχω, δεν μου τα δίνουν, θα με σκοτώσουν αν φύγω, δεν θυμάμαι τον ουρανό, μπορείς να με πάρεις από εδώ; Θα με πάρεις σπίτι σου; Είσαι όμορφος.

Με λένε αγάπη, γλύκα, μωράκι, καύλα, πως κατάντησες έτσι; Θέλουν να με φιλήσουν λες και άμα το κάνουν κάτι κέρδισαν. Λες και το φιλί τους το θέλω ενώ ξέρουν πόσο σιχαίνομαι τον πούτσο τους. Θέλουν να τους θυμάμαι, λες και γίνεται. Πες μου εσύ αν μπορείς να θυμάσαι μετά από τόσα σώματα. Θέλουν να με γαμήσουν ενώ σκέφτονται την μάνα τους, την κόρη τους, να ξεχάσουν να γυρίσουν σπίτι, να τους φωνάζω όταν χύνουν με άλλο όνομα, με γυναικείο, με το όνομα της γυναίκας τους, της μάνας τους, της κόρης τους. Να ντυθούν γρήγορα μόλις τελειώσει η ώρα, να μου πετάξουν τα λεφτά στο στρώμα. Και μετά, πώς κατάντησες έτσι; Έχω παιδί. Με περιμένει το πρωί να το ξυπνήσω. Δεν ξέρει τι κάνω, νομίζει δουλεύω σε αποθήκη. Κανείς δεν ξέρει σχεδόν τι κάνω εντάξει; Μόλις μεγαλώσει λίγο θα σταματήσω, θα βρω μία πρωινή δουλειά όπως όλος ο κόσμος. Έχω παιδί και ο πατέρας του πέθανε, λείπει ταξίδι, πετάχτηκε για τσιγάρα, δεν το έμαθε ποτέ, δεν θέλει να το ξέρει, το ξέρει και χέστηκε έχει άλλα τρία με την γυναίκα του. Είναι αγόρι. Φοβάμαι πως θα γίνει όταν μεγαλώσει. Δεν έχω παιδί, φοβάμαι μην βγει αγόρι.

Με λένε μάνα, πως κατάντησες έτσι; Θέλουν να τους πάρω αγκαλιά λες και τους πονάω, λες και τους λυπάμαι, να κλάψουν σε εμένα αν γίνεται θέλουν, να τους ακούσω. Νομίζουν πως με αγαπάνε. Κάποιοι με θυμούνται τις γιορτές, είμαι ότι έχουν σε ανθρώπινή επαφή, είμαι η μόνη αγκαλιά της εβδομάδας τους. Έχω κάνει οχτώ εκτρώσεις, όλα αγνώστου πατρός, τότε δεν ήθελαν να προσέξουν και όποια ήθελε να προσέχει δεν έβγαζε μεροκάματο. Δεν μπορώ πια να κάνω παιδί, μου τα γάμησαν όλα μέσα μου οι πολλοί γιατροί. Δεν ήταν και της προκοπής. Θα ήμουν καλή μαμά. Τα αγαπώ πολύ τα παιδιά. Έχω δύο γάτες τώρα και είναι σαν παιδιά μου.

Mε λένε δρόμο, με λένε πουτάνα, καργιόλα, μουνί, τρύπα, ψώλα, με λένε με ο, τι όνομα θέλουν, αλλά μέσα τους το όνομα μου είναι πως κατάντησες έτσι. Μόνο τον εαυτό τους δεν βλέπουν σε εμένα, βλέπουν όμως όποιον άλλο άνθρωπο ξέρουν. Οι άνθρωποι όταν μπορούν, σου πετάνε πάνω σου ο, τι χειρότερο έχουν μήπως και το διώξουν. Αλλά εσύ μαθαίνεις να μην σε νοιάζει, μαθαίνεις να καταπίνεις και να δαγκώνεις χωρίς τίποτα πια να μπαίνει μέσα σου. Είναι και αυτό μία δουλεία και όλες οι δουλειές στο τέλος συνηθίζονται. Κανείς δεν διαλέγει τον δρόμο του. Αυτο είναι λάθος, εγώ τον διάλεξα, είδα ότι μπορώ και κάποιες φορές το γουστάρω κι όλας. Σε σοκάρει; Σου φαίνομαι αληθινή πουτάνα τώρα, τώρα που δεν με βλέπεις πια σαν καημένη που υποφέρει δεν σε καυλώνω άλλο. Διάλεξα να το κάνω, δεν είναι προσωρινό, είναι επιλογή και είναι συνειδητή. Είδα ότι με συμφέρει και ότι το αντέχω, όσο υπάρχει κόσμος που πληρώνει, θα το κάνω. Σε τρομάζω τώρα, με φοβάσαι, καλά κάνεις, θα έπρεπε να με φοβάσαι, είμαστε ίσοι τώρα. Δεν τους μισω τους άντρες. Να με σεβονται θελω. Με λένε όπως θέλω, όποτε θέλω και το πραγματικό μου όνομα δεν θα στο πω ποτέ.

Mε λένε νύχτα, δρόμο κουρασμένο, δρόμο που περιμένει μέχρι το πρωί μήπως έρθεις, τσιμέντο βρώμικο, ματωμένο πεζοδρόμιο. Με λένε κίνδυνο, ευτυχία, κόλαση, αίμα, μαχαίρι. Με λένε τελειωμένη, ξεφτιλισμένη και ένα λεπτό μετά με λένε αγάπη. Με λένε χαμένη, με λένε λυπημένη, με λένε χαρούμενη. H ευτυχία η δική μου, δεν θα έχει ποτέ το όνομα σου. Με λένε απωθημένο γιατί έχω μακριά πόδια, με λένε μουνάρα, με λένε βυζάρες και άλλα σημεία του σώματος μου. Θέλουν τα μέλη μου σκέτα χωρίς εμένα. Αν μπορούσα θα τους τα έδινα να με αφήσουν ήσυχη, να μείνω επιτέλους μόνη μου, να μείνω άδεια. Όταν θα ξημερώσει θα έχω πάλι ένα καινούριο όνομα.

Οι φρακοφόροι ήταν χαρούμενοι, ελαφρύ το χώμα αλλά και ελαφρύ το σώμα, καιρό είχε να μην τους φύγει το νεφρί από την κάσα. Ήταν και η πρώτη μέρα ενός δεκαοχτάρη και φοβόντουσαν μην ζοριστεί και φύγει ο μαλάκας. Έχουν αύριο πέντε τελετές, πως θα μπούνε οι άνθρωποι στον τάφο? Με ροδάκια? Αεί σιχτίρ και σήμερα. Έρχεσαι? Έχει συννεφιά όντως αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία. Την γιαγιά την έχει ζαλίσει το λιβάνι και βγήκε μεν έξω να πάρει αέρα αλλά παρ’ όλα τα περασμένα ενενήντα ήρθε. Εσύ; Έξω κάθονται και οι παλιοί συμμαθητές γιατί δεν αντέχουν λένε την κλεισούρα. Συζητάνε για τις δουλείες τους και το μπάσκετ, τα αμάξια τους και τα παιδιά που έρχονται ή δεν έρχονται, τις γυναίκες τους και τις γκόμενες, εσύ πάντα δύο δύο τις είχες αγόρι μου, μην γελάτε ρε μαλάκες σε κηδεία είμαστε. Κανονίζουν ριγιούνιον και ανταλλάζουν τηλέφωνα. Έχουν όλοι τους αρχή καράφλας και χοληστερίνη. Εσύ που είσαι?

Έχεις αργήσει και ψάλλουν ήδη τους Μακαρισμούς, ο παπάς δεν μπορεί να σε περιμένει άλλο, μου είπε. Εγώ του κάνω κρυφά νοήματα να καθυστερήσει, να το τραβήξει λίγο, να σιγοντάρουν και οι ψαλτάδες, όμως άλλο δεν πάει γλυκιά μου, όλα στα έχω ψάλλει. Μακάρια να είσαι λοιπόν εν τόπω χλοερώ. Και δροσερή εν τόπω αναψύξεως. Μακάρια να είσαι πεινασμένη και διψασμένη εις τον αιώνα τον άπαντα. Μακάρια και ανολοκλήρωτη. Μακάρια και αχόρταγη. Νηστικιά να μείνεις και ευχαριστημένη να είσαι, κάποια στιγμή θα φτάσεις και στον Θεό, μα μέχρι τότε βλέπουμε. Μακάρια να είσαι πενθούσα και λιγομίλητη, διότι εσύ θα παρηγορηθείς πρώτη πρώτη - μία μέρα - ,κάποια στιγμή που θα πάει, θα σου περάσει ο καημός. Αιωνία η μνήμη. Αιωνία η μνήμη. Αιωνία αυτής η μνήμη. Χαίρεσθαι και αγαλλιάσθε οι υπόλοιποι, εσείς μπορεί και να προλαβαίνετε να διεκδικήσετε την αιώνια ζωή. Η δούλη εδώ του Κυρίου, ατίθαση στην ζωή, ατίθαση και στο θάνατο, φως δεν πρόκειται να δει. Ελεήστε την και σεις μπας και την λυπηθεί ο Κύριος και δεύτε τελευταίον ασπασμόν. Ψυχή θα παραδώσετε και εσείς μία μέρα. Πάτερ ήρθε? Δεν απαντώ μικρά. Αιωνία η μνήμη. Πάτερ? Αιωνία αυτού η μνήμη. Πάτερ? Αιωνία λέγω αυτού η μνήμη! Δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν και αμήν, να τελειώνουμε, μεσημεριάσαμε και σήμερα, τι θα γίνει πια, αμήν λέμε! Σε ψάχνω εγώ πίσω από τα βλέφαρα μου ανάμεσα στους τεθλιμμένους που με πλησιάζουν μελοδραματικά. Δεν έχεις έρθει και έχεις αφήσει τον κάθε άσχετο να με φιλήσει. Λοιπόν και εγώ θα φιληθώ με όλους τους, να στο λένε μετά στον καφέ, να ζηλέψεις και να σου ανέβει η πίεση.

Και τώρα πήραμε τον δρόμο τον αγύριστο. Τον είχαμε πάρει και μαζί κάποια στιγμή, θυμάσαι? Με πάνε τα κοράκια χαρούμενα και ανάλαφρα μα εγώ που να βρω ησυχία. Στριφογυρίζω σαν το αρνί και αυτοί αναρωτιούνται. Οι μισοί τεθλιμμένοι δεν ακολούθησαν την πομπή, πονάνε τα πόδια τους λέει και ο τάφος είναι μακριά. Είναι και κάποιας ηλικίας. Όσοι δεν είχανε δικαιολογία ντραπήκανε και τον κάνανε τον κόπο. Εμ, δεν δώσανε και πολλά στον εργολάβο, έτσι πάνε αυτά, εμείς στην θεία Λούλα του το κάναμε το δωράκι του και μας την έβαλε πρώτη σειρά, τώρα άμα δεν θες να τα σκάσεις κάτσε και περπάτα. Τσιγκούνα μία ζωή παιδί μου, τι περίμενες; Όλα τα λεφτά στα λούσα, άντε μην κολαζόμαστε μέσα που ναι. Μα στην άλλη άκρη βρήκανε να την θάψουνε? Τι κακό! Τα λένε όλα πίσω από την πλάτη μου και μπλέκονται τα κουτσομπολιά με τα αγκομαχητά και τα σιχτίρια.

Προσπαθώ να κλέψω ματιές μήπως και μας προλάβεις έστω τώρα, μήπως και μπεις μέσα στον κόσμο και σε δω. Ο παπάς με αγριοκοιτάζει κάθε τόσο που δεν κάθομαι ήσυχη και κάνει νόημα να ταχύνουν τα κοράκια το βήμα, αλλά εγώ θυμωμένη, δεν με νοιάζει που θα μπω στο σκάμμα όπου να ναι, μόνο με νοιάζει που δεν ήρθες. Δεν ήρθες ούτε σήμερα, ούτε τώρα, έστω την τελευταία στιγμή, να έρθεις, να σε δω να χύσεις ένα δάκρυ, να φωνάξεις δικιά μου είναι, που μου την πάτε, μην μου την παίρνετε. Να κλάψεις, να πλαντάξεις που δεν πρόλαβες, που με έχασες, που τώρα τίποτα δεν φτιάχνεται, τίποτα δεν διορθώνεται γιατί ναι μεν ους ο θεός συνέζευξεν άνθρωπος μή χωριζέτω, αλλά εσύ μια χαρά μας τα έκανες όλα ρημαδιό. Άσε που ο θεός χέστηκε για εμάς, κακά τα ψέματα, ποτέ του δεν συμφώνησε με το δικό μας μπλέξιμο, ούτε ο θεός, ούτε και κανάς άνθρωπος βέβαια. Και τώρα αντί να είσαι εδώ και να πλαντάζεις, με έχεις αφήσει με όλους αυτούς τους χαζούς που μου πετάνε λουλούδια λες και είμαι επιτάφιος, φτύνουν στο κόρφο τους και παρακαλάνε από μέσα τους να αργήσει η δική τους ώρα.

Με χώσανε γρήγορα γρήγορα στο χώμα να τελειώνουμε, μου κλείσανε και το καπάκι να μην γκρινιάζω άλλο, να μην με βλέπουνε και να μην τους βλέπω. Σκασίλα μου, την όρεξη τους είχα. Εγώ μόνο εσένα ήθελα να δω, αλλά εσύ δεν ήρθες. Ούτε στην κηδεία μου δεν ήρθες ρε γαμώτο σου. Ούτε στην κηδεία μου. Όμως να σου πω κάτι, τελικά καλύτερα. Αν ερχόσουν θα έκανες πως δεν με ξέρεις. Δεν θα φορούσες καν μαύρα είμαι σίγουρη, σε ξέρω τι είσαι, δεν σε ξέρω; Θα πέρναγες δήθεν τυχαία, περαστικός αθώος άγνωστος και θα έριχνες μια ματιά, τάχα ποιός πέθανε, από τι, ήταν μικρή? Μπορεί να έπιανες και την κουβέντα σε καμία νόστιμη φίλη μου, ικανό σε έχω, δήθεν να παρηγορήσεις, σαν δεν ντρέπεσαι. Θα καθόσουν πίσω πίσω στο τέλος μην και σε δει κανείς ότι με κλαις και θα άφηνες κανένα ήδη μαραμένο λουλούδι, που θα ‘χες κρυμμένο τόση ώρα στην τσέπη σου, πάνω στα άλλα τα φρέσκα και αυτό θα ήταν όλο, έτσι θα σου τέλειωνα. Καλύτερα που δεν ήρθες, δεν ήθελα να έρθεις τελικά. Ούτε εγώ θα έρθω σε εσένα, το ορκίζομαι. Όσο και αν καίγομαι, όσο κι αν κλαίω, όσο κι αν πεθαίνω να σε δω, δεν πρόκειται να κάνω βήμα από εδώ να σηκωθώ για να έρθω. Ούτε μισό, φιλάω και σταυρό ορίστε αυτόν της κάσας, τον έχω και πρόχειρο, αυτό ήταν, ξέχασε με. Μην και σε δω να έρχεται στα εννιάμερα ή στα σαράντα. Μην και ακούσω τα βήματα σου να πλησιάζουν. Έληξες, πας, χάθηκε η ευκαιρία σου, δεν σε θέλω. Τώρα δεν θέλω πια εγώ. Τώρα εγώ σε απορρίπτω κατάλαβες; Και αυτά είναι βαριά λόγια, λόγια νεκρού μέσα από τάφο, ποιά άλλη σε έχει ακυρώσει έτσι; Καμία. Αφού ούτε καν στην κηδεία μου δεν αξιώθηκες να εμφανιστείς, αφού ούτε να με πενθήσεις δεν δύνασαι, αφού ούτε ως νεκρή δεν με νοιάζεσαι, δεν θέλω και εγώ να σε ξέρω. Τέλος. Τελείωσες.

Στο καφενείο του νεκροταφείου δεν έκατσαν ούτε δέκα άτομα. Η απόσταση του τάφου τελικά κούρασε όλους τους τεθλιμμένους ασχέτως ηλικίας και έτσι έφυγαν κάπως βιαστικά τελειώνοντας νωρίς αυτήν την ιστορία. Θα ξαναέρθουμε στα σαράντα που θα γίνουν στην ενορία, λέγανε με λίγη ντροπή στο φευγιό λες και νοιάστηκε κανείς. Και όταν ήρθε το απόγευμα, λίγο πριν σκοτεινιάσει και κλείσει για την ημέρα η μεγάλη σιδερένια πόρτα όπου όποιος τάφηκε τάφηκε, κάποια βιαστικά βήματα πλησίασαν τον φρεσκοανοιγμένο μου τάφο. Ένα κατσιασμένο λουλούδι κυβερνούσε τώρα τα υπόλοιπα τα φρέσκα. Το πιο όμορφο. Κοίταξες δεξιά και αριστερά μην παραμονεύει κανείς και μου το πέταξες βιαστικά στα μούτρα, με βρήκε κατά κούτελα. Στάθηκες από πάνω μου μία στιγμή και χάθηκες να προλάβεις. Καρδιοχτύπι. Άντε πάλι από την αρχή. Μπορεί να μην πρόλαβα να σε δω καλά έτσι γρήγορα που ήρθες και έφυγες, αλλά τώρα πρέπει να κάτσω να σκεφτώ πως θα ξεφορτωθώ όλο αυτό το χώμα που μου έριξαν για να μπορέσω να σηκωθώ και να έρθω στην δικιά σου κηδεία όταν έρθει η ώρα. Και μέσα στην ησυχία του απογευματινού νεκροταφείου, δίπλα στα παλιά και νέα μνήματα ανθρώπων χωρίς πια όνομα και χωρίς πια ιστορία, ακούστηκα εγώ να χαμογελάω κοκκινίζοντας μέσα στην γη.

Όταν πήγαμε την μέρα που έβαζαν τα θεμέλια, η μητέρα μου μας έντυσε όλα μας στα άσπρα και εγώ για λίγο τρόμαξα ότι μας πηγαίνει για σφαγή γιατί η κυρά Μπεμπέκα από δίπλα, έλεγε ότι πρέπει να τρέξει το αίμα καλά στο χώμα, να τρέξει και να σφουγγίσει. Ποιανού το αίμα, ποιανού το αίμα, ρώταγα τρέμοντας. Εκείνες γελώντας και με το ύφος ευχαριστημένου δήμιου που τροχίζει το τσεκούρι, μας εξήγησαν ότι θα σφάζαμε έναν κόκορα σύμφωνα με το έθιμο, για να ποτίσει το αίμα του τα θεμέλια να είμαστε λέει καλότυχοι στο καινούριο μας σπίτι, να μας έρθουν όλα δεξιά. Ο κόκορας ανυποψίαστος καθόταν ήσυχος με την τριχιά στο λαιμό. Εγώ ένιωθα πως κάτι πάει λάθος, πως δεν ήταν δίκαιο για το δικό μας καλό να σκοτωθεί, ας έμενε το χώμα κορακιασμένο, δεν με νοιάζει. Έτσι όταν η μάνα μου δεν κοίταγε και έφτιαχνε τον γιακά του αδερφού μου και ο πατέρας συζήταγε με τον εργολάβο για μια καλύτερη τιμή -έστω και πριν τα μπετά-, έλυσα τα σχοινί του ταλαίπωρου ζωντανού που δεν είχε καν διαισθανθεί τη μοίρα που το επιφύλασσαν κάτι άνθρωποι. Ο κόκορας άρχισε να τρέχει και να αρθρώνει κραυγές άναρθρες και κανείς από αυτήν την μάζωξη δεν κατάφερε όσο κι αν έτρεξε να τον πιάσει. Ο εργολάβος θα μπάζωνε χωρίς κόκορα, δεν τον έπαιρνε να καθυστερήσει άλλο, είχαμε άλλωστε 1950 εδώ και κάποια χρόνια και αυτά ήταν και πρωτόγονα πράγματα. Ο πατέρας μου δεν συμπαθούσε εξ αρχής την όλη ιδέα, ας μείνουν μωρέ τα θεμέλια καθαρά, τι μας έφταιγε το κοκοράκι; Μονάχα η μάνα μου σκοτείνιασε και κοίταξε την κυρά Μπεμπέκα που είχε δαγκώσει τα χείλια της. Σαν να ξέρανε οι δυο μάγισσες αλλά να μην μπορούσανε να κάνουνε τίποτα. Το χώμα, έλεγε ένα βράδυ από αυτά που χτίζαμε και κοιμόμασταν στην αυλή της Μπεμπέκας, θα το γυρέψει το αίμα που του χρωστάγαμε και τότε μαύρο φίδι που μας έφαγε. Και εγώ τρόμαζα και έκλεινα τα μάτια μου πιο σφιχτά για να με πάρει ο ύπνος.

Μα το σπίτι χτιζόταν και το μαύρο φίδι δεν είχε ακόμα φανεί και εγώ σκεφτόμουν τον κόκορα και το χαρούμενο αίμα στις φλέβες του ενώ έπαιζα με τα χώματα του κήπου. Το σπίτι σηκώθηκε, υψώθηκε, έγινε θηρίο και ο ίσκιος του με τρόμαζε τόσο που έλεγα θα με καταπιεί. Λίγες εβδομάδες πριν μας το παραδώσουν όμως ο πατέρας μου δεν γύρισε από την δουλειά. Η κυρά Μπεμπέκα μας είπε ότι η μάνα μας θα έλειπε και αυτή και θα μέναμε για λίγο μαζί της. Ο αδερφός μου δεν κατάλαβε τίποτα, αλλά εγώ είδα το μαύρο φίδι που άρχισε να σέρνεται στην μικρή αυλή και να αγκαλιάζει σιγά σιγά το κάγκελο. Η ώρα μας είχε ξεκινήσει. Ο πατέρας μου πέθανε λίγες μέρες μετά στο κρεβάτι του νοσοκομείου γιατί η καρδιά του κάτι έπαθε και δεν άντεχε άλλα χρόνια πάνω της. Τον ξενυχτήσαμε στο σπίτι της κυρά Μπεμπέκας. Στην κηδεία το μόνο που σκεφτόμουν ήταν εκείνο τον μαλακισμένο κόκορα που το αίμα του έτρεχε κόκκινο και γυαλιστερό ενώ του πατέρα μου είχε ήδη σαπίσει στο παγωμένο του σώμα.

Όταν μπήκαμε τελικά στο σπίτι, χωρίς εκείνον δεν ήταν το σπίτι που φτιάχναμε. Στους καθρέφτες η μάνα μου είχε βάλει σεντόνια άσπρα και τα παράθυρα τα είχαμε πάντα κλειστά και αμπαρωμένα, να μην βλέπουμε και να μην μας βλέπουν. Ραδιόφωνο δεν είχαμε, ούτε πικάπ μας πήρε και το πιάνο του μπαμπά το κλείδωσε να μην μπορεί να το ανοίξει κανείς. Χορούς και μουσικές εδώ να μην ακούσω, έλεγε. Εμάς μόνο στα μαύρα μας έντυνε και πριν τις έξι πάντα μέσα, να μην παίζαμε με τα άλλα τα παιδιά και ούτε να τριγυρνάμε. Είχαμε πένθος πάνω μας, είχαμε κακό. Και έβριζε και μυριοκαταριότανε το σπίτι, τα σανίδια, τους τοίχους και τα φτωχά μας κάγκελα, τα πάνω τα σκαλιά, τα κάτω παραθύρια. Μυριανάθεμα του έριχνε, σαν τον σοβά να πέσει. Γιατί αυτό ήταν που μας έφταιγε, αυτό που μας τον πήρε. Έβριζε και τον κόκορα που ξέφυγε και το διψασμένο χώμα λιμπίστηκε το αίμα του πατέρα μου. Ήταν πεπεισμένη πως για το κακό μας έφταιγε το σπίτι που δεν ποτίσαμε με την θυσία και πως αυτό μας καταράστηκε για την τσιγκουνιά μας και βάλθηκε να μας καταπιεί. Μα εγώ το έβλεπα πως εκείνο μόνο μαράζωνε μαζί μας. Και έσπαγαν οι σωλήνες με τα δάκρυα και γέμιζαν τα σανίδια νερά και φούσκωσαν τα πατώματα και φώναζε η μάνα πως στόχο είχε βάλει τώρα να μας πνίξει. Φώναζε και καταριότανε ανεβοκατεβαίνοντας τις σκάλες με τους κουβάδες, και εμείς μικρά φοβόμασταν και ζαρώναμε στα κρεβάτια.

Ζήσαμε έτσι χρόνια πολλά, δεν ξέρω πόσο, μα είχε έρθει ο καιρός που μέσα μου εγώ έκαιγα. Είχαμε μείνει μόνες μας, ο αδερφός μου είχε φύγει. Ακόμα στα κατάμαυρα με τα μαλλιά μου ξέπλεκα και αχτένιστα με άφηνε μονάχη μου να τυραννιέμαι. Μα εντός μου έβραζε αίμα κακό και κόχλαζε και ζήταγε να ξεχυθεί. Στους τοίχους πήγαινα και έπεφτα, με τα νύχια μου τους έξυνα να βγω έξω. Και το σπίτι με άκουγε και δρόσιζε το τοίχο, με βάσταγε ολόκληρη μην πάθω κακό πράμα. Και το μπαλκόνι κλείδωνε μην πάω και του πέσω και τα καλώδια έκρυβε μην κρεμαστώ, μην φύγω. Το σπίτι, το σπιτάκι μου, μονάχα εκείνο με άκουγε. Και η μάνα όλο φώναζε και έψαχνε να το δώσει, το δίνω πες κοψοχρονιά, το δίνω όσο – όσο. Ποτέ μου μην το ξαναδώ, να μην το περπατήσω. Και όσο εκείνη έψαχνε αγοραστή, τόσο εγώ κρυβόμουν στις γωνιές του και χάιδευα τις μικρές του εσοχές , ξάπλωνα στα σανίδια. Πως θα το δώσουμε αλλού, πως θα το πάρει άλλος; Αχ σπίτι μου σπιτάκι μου, κακό σε περιμένει και εγώ άλλονε από τους τοίχους σου δεν έχω μες τον κόσμο. Εσύ μόνο με φρόντισες, πως θα σε παρατήσω;

Και ήρθε μία μέρα, ένα πρωί, το στόχο πετυχαίνει και μου το λέει ορθά κοφτά, για μάζευτα, εμείς πάμε. Βρήκα εργολάβο από μακριά που θέλει να το πάρει, να φύγει από πάνω μας, στο διάβολο να πάει. Σε ένα μήνα θες δεν θες θα είναι γκρεμισμένο. Δεν πα να δέρνεσαι, να κλαις, το σπίτι εγώ το δίνω. Θα το γκρεμίσουν μου πάνε, να κάνουν διαμερίσματα. Το δώσαμε αντιπαροχή σου λέω, δεν την γλιτώνει το παλιόσπιτο. Θα πέσουν οι σοβάδες, θα σπάσουν τα σανίδια, σαν βελόνες θα χάσκουνε τα ξεριζωμένα κάγκελα και ότι έχει μέσα του θα πάει στα κομμάτια. Δεν σε λυπάμαι και μην κλαις .Καλό δεν είδαμε εδώ μέσα, μόνο εσύ η κακορίζικη το αγαπάς. Εσύ είσαι κόρη. Πατέρα δεν έχεις, άντρα σου δεν θα βρεις ποτέ γιατί είσαι ορφανεμένο και αφού ο αδερφός σου έφυγε μαζί μου θα πεθάνεις.

Και εγώ δεν μίλησα, δεν φώναξα και μόνο αποφάσισα. Είχα ένα μήνα. Κάθε μέρα, για λίγο, για λίγο πιο πολύ, άνοιγα τον τάφο μου. Τον έκανα όπως ήθελα εγώ, με τα νύχια, με τα δόντια, έσκιζα το πάτωμα, άνοιγαν τα σανίδια και έσκαβα εγώ τα χώματα και άνοιγα, άνοιγα, άνοιγα να μπω να με κρατήσει μέσα του ζεστή. Θα έπεφτα και γω μαζί του, ας με έβγαζαν με τις φαγάνες και τα εργαλεία τους οι εργολάβοι. Το σώμα μου τότε δεν θα έκαιγε πια, το μέσα μου δεν θα ζήταγε τίποτα, τίποτα μέσα μου δεν θα έτρεχε, δεν θα κύλαγε, δεν θα ήθελε να χυθεί .Ένα κουφάρι θα έμενε και αυτό διαλυμένο. Εγώ και το σπιτάκι μου, εγώ και οι καλοί μου τοίχοι θα είχαμε γίνει ένα στα συντρίμμια μας. Θα μπερδευόντουσαν να κόκαλα με τους σοβάδες, η σκόνη μου με την σκόνη του. Θα το τάιζα το σπιτάκι μου, θα το ξεδιψούσα το χώμα μου με το δικό αίμα το φρέσκο.

Ξημέρωσε η μέρα εκείνη και η μάνα βγήκε με τα μπαγκάζια της και μπήκε σε ένα αμάξι που θα μας πήγαινε στο νέο σπίτι που βρήκε στον Πειραιά. Σε ένα διαμέρισμα κοντά στο λιμάνι, να βλέπουμε την θάλασσα μέχρι να αποφασίσουμε να πάρουμε από μία πέτρα, να την δέσουμε στο λαιμό και να πάμε να πέσουμε μέσα. Χαιρόταν η κακομάνα μου. Χαιρότανε και περίμενε να δει το πρώτο ξήλωμα, το πρώτο βελόνι να τρυπάει, να το διαλύουνε το σπίτι μας ήθελε να δει και δεν άφηνε τον ταξιτζή να βάλει μπρος πριν το πρώτο γκρέμισμα. Μπήκε στο αμάξι και περίμενε και εγώ δίπλα της. Και έκανε ο κόσμος πριν να χαλάσει τότε μία σιωπή, μήτε αέρας φύσαγε, μήτε πουλί πετούσε. Και κρατάγαμε και οι δυο μας τις ανάσες μας. Και ξαφνικά τα σπάει όλα η μηχανή που έβαλε μπρος ο μάστορας και έδωσε την πρώτη γροθιά στην σκεπή. Και εγώ τότε, εγώ, σαν εκείνο τον κόκορα που ελευθερώθηκε από την τριχιά και αμολήθηκε τότε, πετάχτηκα από το αυτοκίνητο. Με την σκεπή να πέφτει, πρόλαβα και έτρεξα και έφτασα. Δίπλα στην πόρτα ήταν η μήτρα μου, πρόλαβα, μπήκα μέσα. Μέσα της κουλουριάστηκα και έγινα πάλι δέκα, φύγανε από πάνω μου τα είκοσι τα χρόνια, σκίστηκαν και τα μαύρα μου ρούχα και ντύθηκα στα άσπρα. Κούρνιασα. Έπεφτε γύρω μου ο σοβάς, πέφτανε τα σανίδια και η μάνα τώρα ούρλιαζε στον μάστορα σταμάτα. Νιώθω την γη να τρέμει, να σείεται, μα μου θυμίζει νανούρισμα στην κούνια. Βλέπω σκόνη και καπνούς, χαλάσματα, το αίμα μου μυρίζω.

Οι φωνές της δεν τον πρόλαβαν, ο μάστορας δεν την άκουσε ποτέ. Νόμιζε πως η φτωχιά γριά θρηνούσε το παλιό σπιτικό της. Το σπίτι μας γκρεμίστηκε και εγώ πήγα μαζί του. Δεν βρέθηκε από μένανε μήτε ένα κοκαλάκι και τώρα πια από πάνω μας χτίστηκαν άλλα σπίτια. Καλότυχοι είναι όλοι τους, το χώμα δεν διψάει. Του έδωσα το αίμα μου και έχει ησυχάσει. Τα βήματα ακούγονται, τα γέλια και τα γλέντια και όλα όσα κάνουνε οι άνθρωποι όταν ζούνε.

Η μικρή (που είχε πάψει εδώ και καιρό να είναι μικρή), κόλλησε με προσοχή όλες τις συμβουλές αυτοφροντίδας που της είχε δώσει η ψυχολόγος από το παστέλ δωμάτιο. Το χαρτί είχε πάνω ζωγραφισμένα φύλλα δέντρων επειδή μάλλον ήταν φθινόπωρο. Προφανώς η ψυχολόγος με την ήρεμη φωνή δεν γινόταν να έχει ένα απλό χαρτί, έπρεπε να ήταν ένα χαρτί με μία θετική αίσθηση. Εδώ το ρομαντικό φθινόπωρο ας πούμε, ιδανικό για περιπάτους και για τις πρώτες ζεστές σοκολάτες. Δεν έχω παρέα να πάω περίπατο, οι φίλοι μου δουλεύουν και ο γκόμενος που γουστάρω έχει γκόμενα, της είπε η μικρή όταν η δεσποινίς Παστέλ της πρότεινε τρόπους να χαρεί την εποχή. Δεν χρειαζόμαστε πάντα κάποιον για να περάσουμε καλά, ο ποιοτικός χρόνος με τον εαυτό μας είναι η μεγαλύτερη ένδειξη αυτοαγάπης και αυτοφροντίδας, θα απαντήσει εκείνη. Δεν πίνω ούτε σοκολάτα όμως. Πρέπει να σε προσέχεις, συνέχισε η δεσποινίς απτόητη, να σε αγαπάς, να σε φυλάς όπως τα μπαχαρικά σε μικρά κουτάκια. Μην σε δίνεις δεξιά και αριστερά. Κάτσε σπίτι σε αφράτα παπλώματα, δες ταινίες, άκου χαρούμενη μουσική, φτιάξε το δικό σου κουκούλι, το ζεστό, τυλίξου σε αυτό. Οι κάμπιες δεν φτιάχνουν κουκούλια; Θα ρωτήσει η μικρή που όταν ήταν πιο μικρή ήταν καλή στη βιολογία. Ναι, και έτσι γίνονται πεταλούδες, θα έχει έτοιμη την απάντηση η δεσποινίς Παστέλ που μάλλον ήταν και εκείνη καλή στην βιολογία. Η μικρή έβαζε στοίχημα ότι τα χαρτιά της δεσποινίδος Παστέλ την Άνοιξη έχουν ζωγραφισμένες πεταλούδες.

Φεύγοντας από το γραφείο της πλατείας Μαβίλη, είχε τσαλακωμένο το χαρτί με τις συμβουλές αυτοβοήθειας στην τσέπη του μπουφάν. Στο στομάχι της ένα κιλό πεταλούδες από τις κακές χάλαγαν τον κόσμο. Υπάρχουν καλές και κακές πεταλούδες. Αυτό δεν αρκεί να είσαι καλός στην βιολογία για να το ξέρεις. Οι καλές έρχονται για λίγο όταν είσαι ερωτευμένος και σου κάνουν παρέα μέχρι να σου πει και εκείνος ότι σε θέλει. Οι κακές θρονιάζονται για τα καλά μέσα σου κάθε φορά που κάτι δεν πάει καλά, σου ρουφάνε το αίμα και δεν φεύγουν μέχρι να μην έχει μείνει σταγόνα. Τα τιπς αυτοβοήθειας θεωρητικά θα τις έκαναν να φύγουν.

Στάθηκε μπροστά στο ψυγείο και κοίταξε το χαρτί. Ο, τι έγραφε της προκαλούσε αδιαφορία. Τα χέρια της έτρεμαν ακόμα, τα πόδια της το ίδιο, η καρδιά της ετοιμαζόταν για αποχώρηση μετά έκρηξης και οι πεταλούδες πετάριζαν σαν τρελές σε όλον τον θώρακα τώρα. Η σκέψη ήταν να αρχίσει να κόβει κομμάτια της για να τα βάλει να φυλαχτούν στα μικρά κουτάκια των μπαχαρικών. Το αποτέλεσμα θα ήταν ένα δωμάτιο μέσα στα αίματα, ένα άσχημο πτώμα και κάτι καταραμένες ανίκητες πεταλούδες να πετάνε σαν τρελές από πάνω της. Μα με το μαχαίρι στο χέρι πρόσεξε ότι η δεσποινίς Παστέλ είχε υπογραμμίσει στο χαρτί την λέξη κουκούλι.

Άνοιξε το συρτάρι και πήρε την καινούρια διαφανή μεμβράνη που την είχε προσφορά στο σούπερ μάρκετ ένα συν ένα. Έκατσε στο κρεβάτι. Τύλιξε με προσοχή τα πόδια της πάνω στον κορμό της. Κάθε εκατοστό δέρματος σκεπάστηκε, κάθε πόρος κλείστηκε αεροστεγώς και με επιμέλεια. Συνέχισε με την πλάτη, τον λαιμό, με το κεφάλι και τελευταία τα χέρια αρκετά σφιχτά. Σωστά τυλιγμένη, ολόκληρη, με τα μέλη κολλημένα μεταξύ τους και επιτέλους ακίνητα. Δεν έτρεμαν. Το σελοφάν διατηρούσε τα πάντα στην σωστή τους θέση, δίχτυ τάξης και ασφάλειας. Τα ρίγη είχαν σταματήσει το ίδιο και ο σμήνος πεταλούδων στο στομάχι. Η καρδία δεν ήθελε να πάει πουθενά, ήταν ήσυχη τώρα και αυτή τυλιγμένη στο σελοφάν, δεν ξέφευγε δευτερόλεπτο από τον ρυθμό της. Ένα ακίνητο πακετάκι, ζεστό, αγκαλιασμένο, τυλιγμένο στη διάφανη μεμβράνη του χωρίς τίποτα να μπορέσει να το διαπεράσει και να το ενοχλήσει. Έκλεισε τα μάτια και περίμενε να εξαφανιστεί. Κάποια άλλη στην θέση της, αν όλα πάνε καλά, μια ωραία μέρα σε λίγο καιρό θα εμφανιζόταν ως πεταλούδα και θα έκανε αυτή όλη την βρώμικη δουλειά.

Η πόλη θα γινόταν πολύ γρήγορα στο πρώτο μπουρίνι χείμαρρος. Όταν είδα τον μαύρο ουρανό κατάλαβα. Δεν έχασα τον χρόνο μου. Ξάπλωσα στο δρόμο με την πρώτη σταγόνα. Η κυκλοφορία διεκόπη προληπτικά. Η ψιχάλα άρχισε να με δέρνει με τις φίλες της. Η άσφαλτος έγινε σιγά σιγά λιμνούλα. Ο χείμαρρος με τα φερτά υλικά πήρε μπρος και άρχισε να κατεβαίνει. Τον άκουγα να έρχεται. Δεν είχα καμία όρεξη να φωνάξω σε κανέναν βοήθεια, ποιός να σώσει ποιόν, άλλωστε. Όλοι ήταν μέσα στα σπίτια τους. Είχαν παιδιά να κοιτάξουν και φαγητά να μαγειρέψουν και να ξεκουραστούν από την μέρα στο γραφείο, η μέρα με βροχή άλλωστε είναι μία μέρα χαμένη. Είχαν κάποιον άλλον να αγαπήσουν έτοιμο, με όλα τα προβλήματα λυμένα και όλες τις κακές συνήθειες κομμένες ή έστω ανεκτές. Είχαν ήδη κάποια υπόθεση να τους βασανίζει, άλλη, πιο οικεία ή είχαν απλώς να αντέξουν την ευτυχία τους. Όσοι είχαν χρόνο να βοηθήσουν ήτανε πολύ πολύ μακριά.

Το νερό ήρθε ορμητικό και ξεκινήσαμε την πορεία μας μέσα στους δρόμους της πλημμυρισμένης πόλης και εγώ ένα ακόμη φερτό υλικό, το πιο ασυνήθιστο, ήμουν τώρα μέρος της λιτανείας του. Η βροχή συνέχιζε ακάθεκτη, μας έδειχνε τον δρόμο. Χαρτιά και σκουπίδια ήταν μαζί μας, τρύπια κουτιά χυμών που υπόσχονταν βιταμίνες και σκισμένα περιτυλίγματα παγωτών που είχαν χάσει το χρώμα τους. Δεν ξεχώριζα και πολύ από τον συρφετό των αντικειμένων. Χώμα, χαλίκια, αποτσίγαρα και νεκρά πουλιά συμπλήρωναν το σκηνικό, ο,τι ήθελε να κρύψει ο κόσμος και δεν χρειαζόταν, τώρα είχε εμφανιστεί. Παράνομοι έρωτες, ματωμένα μαχαίρια, ψέματα φίλων, χτυπημένα παιδιά, κλοπιμαία και άλλα ψέματα, ξεχασμένοι άνθρωποι, σπασμένα παιχνίδια, νυχτερινά τηλεφωνήματα, διπλά ονόματα, δυστυχίες, ψεύτικα γέλια και κλάματα έμπλεκαν μαζί μας. Οι καθαροί άνθρωποι είχαν κρυφτεί και είχαμε κυριαρχήσει τώρα εμείς. Κανένα φρεάτιο δεν ήταν ανοιχτό να μας υποδεχτεί και έτσι υπερχειλίζαμε τους κεντρικούς. Το στομάχι της πόλης που άδειαζε στους δρόμους της.

Εγώ άφηνα το νερό να με πάει όπου θέλει, αυτός άλλωστε ήταν εξ αρχής ο στόχος μου, περίμενα αυτή την βροχή όλο το καλοκαίρι. Και τώρα που έτρεχα μαζί με αυτόν το χείμαρρο δεν είχα πια κανένα συναίσθημα, καμία ανησυχία και τίποτα να αφήσω πίσω. Κανείς δεν χρειαζόταν να ανησυχεί για την πορεία μας, εμείς κάπου επιτέλους θα βουλιάζαμε και θα χανόμασταν. Και μετά τον χαλασμό, οι άλλοι θα έβγαιναν για περίπατο προσεκτικά σαν τα σαλιγκάρια, σε μία πόλη καθαρή που θα είχε απαλλαχτεί από ότι της περίσσευε.  

Σε παρακολουθώ από πολύ μακριά όλο το καλοκαίρι πως μπαίνεις και βγαίνεις, πως βρέχεσαι, πώς τινάζεις τα χέρια, πως γελάς στον ήλιο λες και δεν θα σου κάνει κακό. Πως κάνεις το χέρι έτσι ώστε να τον πιάσεις, λες και μπορείς να τον σταματήσεις και να μας αφήσει ήσυχους. Τα γυαλιά ηλίου μου με κρύβουν και με κάνουν αόρατη, δεν με βλέπεις. Μπουκώνομαι με παγωτό, για να μην μπορώ να σου φωνάξω και να μην με καταλάβεις. Δεν ξέρεις να παίζεις καλές ρακέτες, χάνεις συνέχεια. Γελάνε όλοι στο νησί. Σε παρακολουθώ να πίνεις το ένα κοκτέιλ μετά το άλλο. Έχουν πάνω τους ομπρελίτσες. Να θυμηθώ να πάρω όταν φύγεις μία για τον ήλιο. Εγώ κρύβομαι πίσω από ένα ψηλό ποτήρι με ένα πορτοκαλί ποτό. Ο μόνος τρόπος να σε συναντήσω είναι στη θάλασσα και εκεί δεν μπαίνω.

 Το νησί δεν υπάρχει, είναι όλα ψέματα. Κανένας φέτος δεν θα πάει πουθενά. Τα νησιά ήταν παλιά μέρος της μεγάλης πόλης και απλά γέμισαν ένα καλοκαίρι θάλασσα οι δρόμοι που τα ένωναν και πλέον πάει τέλειωσε. Κανείς δεν μπορεί ούτε να γυρίσει ούτε να πάει εκεί πια. Όσο κι αν δεν θέλω, θα βραχώ. Η παλίρροια θα τα καταπιεί όλα και κάπου εκεί θα με βρουν όταν κατέβει, με το νερό ως τα γόνατα και το κεφάλι μισοπνιγμένο στο κακό του. Τίποτα δεν θα αφήσει πίσω του και αυτό το καλοκαίρι. Κατακαίει τα πάντα ο αέρας και ο ήλιος, ο μεγάλος δρόμος βγάζει φωτιές και η μεγαλύτερη κάψα που έχει κατακτήσει τα πάντα μας μέσα μας, μας κάνει κάθε μέρα να υποφέρουμε όλο και περισσότερο. Το βράδυ είναι ακόμα πιο έντονη και κανείς πια δεν της αντιστέκεται, όλοι της κάνουν τα χατήρια. Κρύβονται μόλις πέσει το σκοτάδι σε ακρογιαλιά και χώματα, στα βραχάκια και στα χωράφια, στα στενά και στα σοκάκια, κανένας μόνος του, η κάψα του καλοκαιριού φταίει για όλα. Εγώ δεν έχω που να πάω και δεν μπορώ να κρυφτώ. Θυμώνω που δεν σε βρίσκω πιο εύκολα. Ένα μπλουμ θα με έσωζε από τέτοιο κακό. Ένα μπλουμ και θα κρυβόμουν στον βυθό μέχρι να περάσει αυτό το καλοκαίρι. Η θάλασσα μπορεί και τα σβήνει όλα.

Το καλοκαίρι τα πήρε και φέτος όλα και πέφτει με όλη του την δύναμη πάνω μας να μας αφανίσει. Κρύβεται πίσω από ονόματα για να μας ξεγελάει. Μας σβήνει για να ξεχάσουμε. Και εγώ που δεν θέλω, πέφτω τελικά στην θάλασσα και φυσικά πνίγομαι. Θα το μάθεις από την τοπική εφημερίδα στο πρατήριο τύπου. Πνιγμός νεαρής. Ηλικία μικρή αλλά όχι αρκετά, χρώματος πράσινη, την βρήκαμε στο βυθό και είχε ήδη πάρει το χρώμα του, μας ζήτησε να την αφήσουμε εκεί. Αιτία θανάτου καλοκαιρινή και σκιά ασήκωτη. Χρειάστηκε μόνο ένα μπλουμ. Όταν τελειώσει ο Αύγουστος κανείς δεν θα θυμάται πια το όνομα της. Θα σας δούμε του χρόνου. Η πόλη θα αδειάσει τώρα από το νερό. Όποιος πνίγηκε, πνίγηκε. Μόλις υποχωρήσει η θάλασσα, θα ανακαλύψουμε ποιός την έβγαλε καθαρή και φέτος και ποιός λύγισε. Και όλα θα αρχίσουν από την αρχή. Το φετινό καλοκαίρι κράτησε σχεδόν ενάμισι χρόνο.

Σιγά σιγά η γεύση τους άρχισε να μου θύμιζε την δική σου. Φύλλο το φύλλο και πέταλο το πέταλο, έμπαινες και εσύ μαζί τους ολόκληρος μέσα μου και εγώ χωρίς να το θέλω σε αναζητούσα ακόμα περισσότερο. Μία μέρα έγλυψα μπροστά σου το κίτρινο κέρατο από έναν κρίνο που μου έφερες. Ήθελα να δεις ότι μπορώ, ότι ούτε κάηκα ούτε δίστασα. Εντυπωσιάστηκες και είπες πως δεν μου το ‘χες. Δεν ήξερα αν έφταιγαν τα λουλούδια που δηλητηρίαζαν το αίμα μου, δεν ήξερα αν ήταν η λαιμαργία μου να αρπάξω ο,τι ήταν δικό σου αλλά δεν είχα πια υπομονή και είχα ξεχάσει τους καλούς τρόπους. Καθόμουν υπάκουη στις γωνίες να κάνω ο,τι ζητήσεις για να μου δώσεις μετά να φάω τα λουλούδια μου. Το σώμα μου δεν ήταν πια δικό μου, εγώ πάει, με είχα χάσει. Οι νευρώνες μου, που μου έδιναν τις εντολές, δεν ήταν πια σάρκινοι αλλά κλαράκια και παρακλάδια. Ανθόκλαδα άνθιζαν μέσα μου και τύλιγαν σφιχτά τα κόκαλα μου, τους πνεύμονές και το συκώτι μου. Μαζί με την χλωρίδα που φύτρωνε μέσα μου μπλεκόσουν και εσύ στις φυλλωσιές και στα μικρά κοτσάνια και γέμιζα εγώ και ξεχείλιζα από εσένα. Το σύμπλεγμά από φλέβες και αρτηρίες που απλώνεται μέσα στο σώμα μας μπορεί να πρασινίσει γεμίζοντας μικρά κλαράκια και φυλλαράκια, οι ποταμοί και οι παραπόταμοι που συνθέτουν αυτό το μπλε σύστημα να χορταριάσουν και να γεμίζουν νέα παράξενα φυτά, το είχες πει αυτό. Κι άμα βάλτωναν; Και άμα γινόντουσαν ακίνητος βάλτος και έλος με κουνούπια και σάπια φυτά; Πως θα το έβγαζα αυτό μετά από μέσα μου; Δεν σε ρώτησα ποτέ. Εσύ επέμενες ότι όλοι όσοι έλεγαν χρόνια τώρα πως αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα, έλεγαν ψέματα και δεν ήξεραν τι έχαναν. Ωστόσο εγώ δεν είχα ακόμα κανένα ανησυχητικό σύμπτωμα. Η υγεία μου ήταν ίδια με κάθε άλλο κορίτσι της ηλικίας μου, απλά εγώ έτρωγα και λουλούδια

Ξαφνικά εμφανίστηκε ένα περίεργο εξάνθημα ακριβώς δίπλα από την μελανιά που μου είχες κάνει την τελευταία μας Κυριακή. Το εξάνθημα δεν έλεγε να φύγει και μου προξενούσε έντονη φαγούρα. Μετά από κάποιο επίμονο ξύσιμο, παρατήρησα ότι μέσα από την επιδερμίδα μου, εκεί που είχε ξεκινήσει η φαγούρα, φαινόταν να έχει φυτρώσει ένα μικρό πράσινο φυλλαράκι. Περπατούσα επί της οδού Ασκληπιού, είχα περάσει την Σόλωνος και αυτό το φυτό είχε μόλις ξεκινήσει τον δρόμο του. Αδυνατούσα να καταλάβω τι συμβαίνει. ‘Όσο έξυνα το εξάνθημα, τόσο  το φύλλο έβγαινε προς τα έξω και στη  διασταύρωση με την οδό Διδότου, είχα πλέον καταφέρει να έχω στο χέρι μου ένα ολόκληρο πρασινισμένο κλαράκι με τρία φυλλαράκια γεννημένο μέσα μου. Στο αμέσως επόμενο βήμα, ένιωσα κάτι σαν κλωτσιά στα σπλάχνα μου. Κάτι είχε φωλιάσει για τα καλά και τώρα διεκδικούσε τον χώρο του. Ένιωθα έντονη δυσφορία και αυτό το κάτι να κατακλύζει τα πάντα μέσα μου, που τώρα έκαναν χώρο και άνοιγαν για να χωρέσουν το νέο κακό που τα βρήκε. Το είχα ευπρόσδεκτο εγώ το κακό και όλος ο οργανισμός μου πάντα το καλοδεχόταν. Ένιωθα πλέον καθώς πλησίαζα στην Νεάπολη, όλο τον οισοφάγο μου γεμάτο με φυλλωσιές που μου δυσκόλευαν την ανάσα και μου έκοβαν την μιλιά, αλλά ευτυχώς είχα ακόμα την μύτη μου ανέπαφη και η αναπνοή μπαινόβγαινε. Φθάνοντας στις όχθες της λεωφόρου Αλεξάνδρας σε ένα μικρό παράδρομο, το στόμα μου ξαφνικά άνοιξε και ξεπήδησε από μέσα ένα μεγάλο κόκκινο απειλητικό λουλούδι.

Δεν έμοιαζε σε τίποτα με τα δικά σου όμορφα λουλούδια που ήξερα. Ήταν σαν εκείνα τα τεράστια σαρκοβόρα λουλούδια που αντί για μίσχο είχαν μικρά κοφτερά δόντια και σε έπειθαν πως αντί για νερό ρουφούσαν αίμα για να υπάρξουν. Οι ρίζες του ήταν γερά βυθισμένες στο στομάχι μου, μπλεκόντουσαν μέσα στα έντερα μου και εγώ έχασκα εκεί, ξέπνοη, σαν πορσελάνινο βάζο χωρίς νερό. Προσπάθησα να το ξεριζώσω και φοβήθηκα, ένιωσα πόνο, ξερίζωνα μαζί του τα σπλάχνα μου και όλα τα σωθικά μου. Προσπάθησα να το καταπιώ, να γυρίσει από εκεί που ήρθε, να μην το ξαναδώ αλλά αυτό αρνιόταν. Σκέφτηκα να το κόψω αλλά ήμουν σίγουρη ότι κάτι τέτοιο θα ήταν μία πρόσκαιρη λύση γιατί πολύ σύντομα θα έβγαινε ένα άλλο δυνατότερο και μεγαλύτερο. Το νοσοκομείο δεν θα μπορούσε να ήταν ποτέ επιλογή, οι γιατροί θα γελούσαν και μετά θα μου έλεγαν με βλέμμα έντονο ότι ‘’τα θέλατε και τα πάθατε δεσποινίς, ποιος σας είπε να φάτε λουλούδια;’’ Μου τα έδωσε εκείνος, θα τους έλεγα. ‘’Και τι θέλατε να μας αποδείξετε; Πως δεν κινδυνεύετε; Πως τα λουλούδια είναι αθώα; Ή μήπως ότι κάνουν καλό αν σας τα έδωσαν ωραίοι νεαροί;’’ Ένας μου τα έδωσε, θα έλεγα. ‘’Και μιας και το αναφέρατε, αυτός ο νεαρός δεν ήξερε ότι ήταν επικίνδυνο αυτό που έκανε; Ποιός είναι; Το όνομά του! Αμέσως! Είσαστε αστόχαστη μικρή μου! Επιπόλαιη, ευκολόπιστη, κουτή! Ορίστε τώρα τι σας βρήκε, ξαπλώστε και έρχεται ο αναισθησιολόγος μήπως και σας σώσουμε.’’

Θα ερχόντουσαν οι δημοσιογράφοι και οι ψυχολόγοι, θα γινόμουν πρωτοσέλιδο ως το κορίτσι που έτρωγε λουλούδια όταν όλοι μας έλεγαν από μικρά ότι όσο όμορφα και αν ήταν, δεν πρέπει ποτέ να τα τρώμε. Ήμουν επιπόλαιη, ήμουν ηλίθια, ήμουν ξελογιασμένη. Τα μικρά όμορφα και γευστικά σου λουλούδια έθρεφαν μέρα με την μέρα αυτό το σιχαμερό πράγμα μέσα μου. Εγώ δεν το άκουγα να ανθίζει και να απλώνει τις ρίζες του, αλλά αυτό μου ρούφαγε κρυφά το αίμα για να δυναμώσει και τώρα να το μπροστά μου θεόρατο, με τις χοντρές του ρίζες, να με απειλεί φανερά. Με κοιτούσαν οι περαστικοί να πονάω και να κλαίω και απορούσαν τι έχω πάθει και σε τι έφταιξα, όμως τάχυναν το βήμα τους για να με προσπεράσουν. Και μεγάλωνε εκείνο λεπτό το λεπτό, μου έκλεβε αίμα και κύτταρα και εγώ μίκραινα, ζάρωνα, γινόμουν αδύναμη και αυτό πανίσχυρο. Κοκκίνιζαν τα πέταλα του από το αίμα μου και χλόμιαζα εγώ σαν το πανί.

Πέρασα έτσι μέρες κοκαλωμένη στο πεζοδρόμιο με αυτό μέσα μου. Μέχρι που βρήκα πως θα απαλλαγώ. Θα το εξαφάνιζα μια και καλή. Αφού δεν άντεχα να το ξεριζώσω και αφού δεν αρκούσε απλά να το κόψω, θα το κατέστρεφα από την ρίζα του και θα πήγαινε στο διάολο. Δικό μου ήταν το σώμα μου, δικό μου και το αίμα μου, δεν στα πάνε καλά, με παίρνω τώρα πίσω. Κατευθείαν, χωρίς παρακάλια, χωρίς άλλα παιχνίδια, να πάει και το λουλούδι σου να πας και εσύ μαζί του. Με τα τελευταία βήματα που δεν μου είχες κλέψει, μπήκα αποφασιστικά στο πρώτο σούπερ μάρκετ που βρήκα, αγόρασα το πρώτο μπουκάλι χλωρίνης που πρόλαβα να δω, το πλήρωσα, και με το που βρέθηκα έξω, άνοιξα το μπουκάλι και ήπια την χλωρίνη. Μόλις οι πρώτες σταγόνες έφτασαν στο στομάχι μου η ρίζα σου άρχισε να τσουρουφλίζεται, να καψαλίζεται και να διαλύεται, κάθε σταγόνα της χλωρίνης κατέστρεφε κάθε κομμάτι χλωρίδας που άγγιζε. Σε λίγα λεπτά ο εχθρός είχε ηττηθεί, είχα ξεφορτωθεί αυτό το πράγμα που με έτρωγε ζωντανή, πλέον ήταν νεκρό και ξεραμένο. Και εγώ, χωρίς καν να λυπηθώ, έβαλα το δάχτυλο στο στόμα και έβγαλα αυτήν την πεθαμένη μαλακία από μέσα μου. Έκατσα πάνω από έναν σκουπιδοτενεκέ στην πλατεία και άδειασα κάθε φύλλο και κοτσάνι του. Έφυγε αυτό το κακό, έφυγες και εσύ από τον οργανισμό μου και το αίμα μου ξανάρχισε να τρέχει καθαρό. Το στομάχι μου όμως είχε πια καταστραφεί από την χλωρινη και έπρεπε να μάθω να ζω με αυτήν την καψαλισμένη τρύπα μέσα μου για πάντα. Κοντοστάθηκα λίγο να πάρω επιτέλους μία κανονική δικιά μου ανάσα και οι διαβάτες που με έβλεπαν σε τέτοια χάλια, πίστεψαν ότι ήμουν άλλη μία που είχε βραδιάτικα μεθύσει πολύ.

Αρχίσαμε την πιο συστηματική αλληλοκατανάλωση λίγο αργότερα στο πρόσφατα νοικιασμένο δυαράκι του Παγκρατίου. Δε θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να ζητάω το ίδιο, δε θυμάμαι την ώρα ούτε τη στιγμή, θυμάμαι όμως με σιγουριά την αίσθηση·  μια κλωτσιά στο στομάχι από τον άλλο κόσμο, τον αόρατο, τον γεμάτο αγωνία -μία δυνατή κλωτσιά-, και το σύμπαν μίκρυνε κι έγινε ένα δωμάτιο στο Παγκράτι.

 Ήταν η πρώτη μας φορά κι είχαμε κάθε φόβο με το μέρος μας. Μας είχαν μάθει πως το ''-για πάντα-'' ήταν μια χαμένη υπόθεση. Μας έκαναν να πιστεύουμε στη μετά θάνατον ζωή, στο παραμύθι της ανάστασης του Χριστού, στη θεϊκή αιωνιότητα, αλλά στο δικό μας αιώνιο ''για πάντα'', δεν είχαμε κανένα δικαίωμα να πιστεύουμε. Όλοι το απέκλειαν, ένας ολόκληρος κόσμος ήταν εναντίον μας. Μπορεί και να ήταν έτσι, άλλα εμείς οφείλαμε να προσπαθήσουμε. Ήμασταν πεπεισμένοι ότι ο έρωτας, είχε σώμα, και υλική υπόσταση και αίμα και τα πάντα. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνουμε ήταν να τον αποθηκεύσουμε.

Ξεκινήσαμε από τα πρακτικά. Δοκιμάσαμε βαζάκια, σωληνάρια και μια σακούλα σκουπιδιών γίγας, αλλά συγκεντρώσαμε μονάχα αέρα κοπανιστό και καθόλου έρωτα. Το υλικό όμως, το άπτον, το υπάρχον, αυτό που το πιάνεις τέλος πάντων, ξέρεις τι να το κάνεις, ενώ αυτό που ψάχναμε δεν ξέραμε ακόμα ούτε τι χρώμα είχε.  Έπρεπε να βρούμε την πηγή, από πού έβγαινε, πού φτιαχνόταν, που σιγόβραζε, από πού ξεχυνόταν. Σύντομα και μετά από έρευνες είχαμε αποτέλεσμα. Δεν ήταν μία η πηγή του, ήταν δύο -εμείς οι δύο-.  Έβγαινε από κάθε πόρο μας και ο μόνος τρόπος να τον κατακτήσουμε ήταν και ο πιο απλός. Αν με έτρωγε και αν τον έτρωγα, θα είμασταν για πάντα ο ένας μέσα στον άλλον. Αυτή ήταν η ιδέα, και εγώ την ακολούθησα.

Στην αρχή δεν είχα καταλάβει πως κυριολεκτούσε. Δεν είχα νιώσει ποτέ μου μια τέτοια ανάγκη, αγαπούσα πάντα αλλά με μέτρο, αν και αμφιβάλλω αν όλο αυτό είχε κάποια -οποιαδήποτε- σχέση με την αγάπη. Κάτι άλλο συνέβαινε, πολύ πιο ανθρώπινο. Ήταν μία απόλυτη ανάγκη-, που όταν μου την εξέφρασε-, δεν μπόρεσα καν να την επεξεργαστώ, έμοιαζε σαν να μου είπε ''είσαι πολύ όμορφη'' ή ''σε λατρεύω'' και έτσι σχεδόν δεν την άκουσα. Όταν όμως το είπε ξανά και άρχισε να μου εξηγεί τη διαδικασία, τα γιατί και τα πώς, τότε άρχισα να καταλαβαίνω. Έλεγε αλήθεια. Ήταν πράγματι ο μόνος τρόπος. Μου φαινόταν αδιανόητο να πράξω εγώ κάτι τέτοιο, δεν είχα όμως καμία αντίρρηση να το δοκιμάσει εκείνος πρώτος. Και όπως είπα, με εξαίρεση μερικές αμυχές και κάποιες ασήμαντες αιμορραγίες, ήταν σχεδόν ανώδυνο. Όταν πήρα την απόφαση να μετάσχω σε αυτό -γιατί δεν ήταν τύχη, ούτε πλάκα, ήταν συνειδητή απόφαση- τότε άλλαξαν όλα.

Από εκείνο το βράδυ, ο Θεός έπαψε να υπάρχει. Μέχρι εκείνη τη στιγμή πιστεύαμε πολύ στον Θεό, έτσι είχαμε μάθει να κάνουμε, μας άκουγε και μας συγχωρούσε, ήταν καλός αυτός ο Θεός, όμως μόνο μέχρι εκείνη τη στιγμή. Μόλις τον δοκίμασα, Εκείνον, αμέσως άλλαξα γνώμη· δεν τον ήθελα πια τον θεό, τον σιχάθηκα, σιχάθηκα τη σιωπή του, την ηρεμία του, την ακινησία του. Ούτε την συγχώρεσή του ήθελα. Τον καταργήσαμε εκείνη την νύχτα τον θεό, εγώ και Εκείνος, κι αυτός μας παράτησε γιατί δεν άντεχε να μας βλέπει να κάνουμε αυτό που κάναμε, δεν άντεχε την πείνα μας γιατί δεν μπορούσε να μας την καλύψει, περίσσευε πια στις ζωές μας. Ο Κύριός μου ήταν πια Εκείνος και μόνον, ήταν σπλαχνικός  Κύριος αυτός, του ανήκε το σώμα μου και μένα το δικό του. Το αίμα του, αίμα Κυρίου, γέμιζε το στόμα μου, με έκαιγε, με έπνιγε αλλά δε σταματούσα. Μπαίνοντας μέσα μου, ο φιλεύσπλαχνος Εκείνος, κατοικούσε μέσα μου, γινόταν κομμάτι μου, και αποχωρίστηκα την θλίψη μου. Αποσπάραζε τα κομμάτια μου ένα – ένα, τα κόκκαλα μου-γυμνά πια- στεκόντουσαν άχαρα, Εκείνος με μεταλάμβανε ολόκληρη, και με ένιωθα να αρχίζω να υπάρχω μέσα του, όπως δεν έχω υπάρξει ποτέ, να κατοικώ στα σπλάχνα του και να μην υπάρχει πιο όμορφο μέρος από αυτό για μένα.

Συνεχίσαμε έτσι για μερικές μέρες, ίδια ώρα κάθε φορά, αργή κατανάλωση και με όσο το δυνατόν περισσότερη οικονομία. Όσο προχωρούσε η διαδικασία όμως τόσο πιο απαραίτητη γινόταν. Για κάποια πράγματα δεν ήμουν σίγουρη αν μπορούσα να τα καταπιώ, όμως οι αμφιβολίες μου αποδείχθηκαν αβάσιμες. Κάναμε κάτι που κανείς δεν ήξερε και μάλλον δεν είχε ξαναδοκιμάσει. Φεύγοντας από τον κόσμο του παλιού θεού, και μπαίνοντας στον κόσμο του αλληλοσπαραγμού, γευόμενοι ο ένας τον άλλον και συνειδητοποιώντας την φθαρτή μας φύση όπως ποτέ ξανά, χάσαμε κάθε ανθρώπινη υπόσταση. Υπήρχε μόνο αυτό, το αίμα το θεϊκό, τα αγνά μας αίματα, η μυστηριακή τροφή μας που σιγά σιγά μας έθρεφε και μας λιγόστευε. Πριν μπει ο Φεβρουάριος είχα μείνει μισή δε με ενδιέφερε όμως να σταματήσω.  Η γεύση της σάρκας πλέον μού ήταν γνωστή και ευχάριστη και η αλήθεια είναι ότι, αν συνηθίσεις το αίμα, μετά δεν έχεις σπουδαίο πρόβλημα.

Κυκλοφορούσαμε με κάτι απομεινάρια πάνω μας, μάλλον ήμασταν οι ίδιοι απομεινάρια, κανείς μας δεν ήταν πια ολόκληρος και αυτό άρχιζε να μας δυσκολεύει. Χρειαζόμουν βοήθεια στο περπάτημα και Εκείνος, είχε χάσει το ένα του μάτι -παραδέχομαι εδώ, ότι τα μπλε μάτια είμαι σίγουρη ότι είναι τα πιο εύγευστα-. Καταρρέαμε. Αλλά αυτός ήταν και ο στόχος, να αφανίσουμε στην κυριολεξία ο ένας τον άλλον. Ο αλληλοαφανισμός μας ήταν και ο μόνος τρόπος να κρατηθούμε μαζί για πάντα.

Πριν το καταλάβω είχε αλλάξει γνώμη. Άρχισε αθόρυβα με κάποιες ζαλάδες λόγω έλλειψης αίματος, και μου ζήτησε να σταματήσω τις αφαιμάξεις. Δεν μπορούσα να το εξηγήσω, αφού του έδινα εγώ τόσο από το δικό μου, πώς είχε έλλειψη;  Μετά απαγορεύτηκαν οι δαγκωματιές και  λίγο αργότερα η γενική πρόσληψη της αγαπημένης μου τροφής. Ήμουν ένα ράκος. Οι σωματικές μου, -ας το πούμε έτσι-, ελλείψεις που δημιουργήθηκαν από το μικρό μας θαύμα, σχεδόν αναπληρώθηκαν, -και γιατί να μην το κάνουν, πια δε με έτρωγε κανείς-. Άρχισα να περπατάω χωρίς καμία βοήθεια και εκείνος αποκτούσε με τον καιρό ένα ολοκαίνουργιο καστανό μάτι. Μάζεψε τα πράγματα του και με άφησε ολόκληρη και μόνη μία Πέμπτη μεσημέρι. Ούτε ένα μικρό έστω μέλος στο ψυγείο για να την βγάλω, ούτε ένα φιαλίδιο. Επέστρεψα στο θεϊκό ''για πάντα'', το αιώνιο, το γνωστό, το δοκιμασμένο. Παραιτήθηκα από την ιδέα του προσωπικού για πάντα, που τόσο μας είχε δυσκολέψει. Προφανώς και δοκίμασα άλλους ανθρώπους πριν από αυτό, όμως δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Απλώς ξεγέλαγα την πείνα μου.

Επίσημα μεταλάμβανα πια μόνο τις Κυριακές, στην εκκλησία, λίγο ψωμί βουτηγμένο στη μαυροδάφνη, από το συνηθισμένο χρυσό κουτάλι, που λέγαμε μεταξύ μας, -οι διάφορες ανανήψασες παραστρατημένες-, πως ήταν ''σώμα και αίμα Χριστού'' για να καθόμαστε ήσυχες και να μην αναζητάμε τίποτα. Στο προαύλιο συζητούσα με τις άλλες γηραιές κυρίες για τις εξετάσεις του μήνα, και πώς ο -νόστιμος- γιατρός μας δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί είχαμε όλες τόσο υψηλούς δείκτες καρδιοαγγειακού κινδύνου και μας περιέπαιζε για τις υπερβολές που πίστευε ότι κάναμε στα νιάτα μας, απαγορεύοντάς μας σχεδόν δια ροπάλου το κόκκινο κρέας.